เยี่ยนเสี่ยวติงชี้ไปยังเรือนทางซ้าย
“อยู่ทางนั้น อาจกำลังก่อไฟอยู่”
เยี่ยนเสี่ยวอู่แค่นหัวเราะ “ว่าอย่างไร เขาไม่เป็นอะไรหรือ?”
“เขาจะเป็นอะไรได้?”
เยี่ยนเสี่ยวติงมองเยี่ยนเสี่ยวอู่อย่างประหลาดใจ
เยี่ยนเสี่ยวอู่หันไปกวาดตามองทุกคนในห้อง ก่อนถอนหายใจแผ่วเบา
“ทุกท่าน การปล้นรถเกลือของโจรสลัด ใครเป็นคนเสนอความคิดนี้?”
เยี่ยนเสี่ยวปิ่งชะงักไป
เยี่ยนเสี่ยวติงเบิกตากว้างทันที จ้องเยี่ยนเสี่ยวอู่อย่างดุดัน
“พูดมาให้ชัดเจน”
เยี่ยนเสี่ยวอี่เหลือบมองเสี่ยวติง
“ใจเย็นก่อน ฟังเสี่ยวอู่วิเคราะห์”
เยี่ยนเสี่ยวติงแค่นเสียงแล้วหุบปาก ไม่พูดอีก
ภายในห้องมีเพียงพี่น้องตระกูลเยี่ยนสี่คน กับองครักษ์ประจำกายของเยี่ยนเสี่ยวอี่อีกสองคน
เยี่ยนเสี่ยวอู่ลดเสียงลง “พี่หญิงเสี่ยวติง พ่อครัวที่ท่านพากลับมาผู้นี้ เคยซักถามที่มาที่ไปของเขาหรือไม่?”
เยี่ยนเสี่ยวติงหันไปมองเยี่ยนเสี่ยวปิ่ง ตอนที่พบหลินเฟิง คนที่อยู่ด้วยกันมีพวกเขาสองคน จี๋เสวียเลี่ยง และสมาชิกอีกคนหนึ่ง
“เสี่ยวปิ่ง เจ้าคิดว่าอาจารย์ชูมีปัญหาหรือไม่?”
เยี่ยนเสี่ยวปิ่งหรี่ตา ครุ่นคิดครู่หนึ่งแล้วส่ายหน้า
“ไม่น่ามีปัญหา เดิมทีเขามุ่งหน้าไปเมืองฉางจื้อเพื่อตามหาต้วนอีเว่ย แต่ประสบพายุในทะเลจนเรืออับปาง จึงพลัดมาอยู่ที่นี่”
เยี่ยนเสี่ยวอู่หัวเราะหึ ๆ “แต่เขากลับพลัดมาอยู่ตรงจุดนัดพบของเจ็ดวีรชนตระกูลเยี่ยนพอดี”
เยี่ยนเสี่ยวติงแค่นหัวเราะเช่นกัน “หากโจรสลัดรู้จุดนัดพบของพวกเรา แล้วจะส่งไส้ศึกมาทำไม?”
เยี่ยนเสี่ยวปิ่งพยักหน้า “นั่นสิ พวกมันซุ่มกำลังพลจำนวนมากรอให้เราติดกับก็สิ้นเรื่อง”