หลินเฟิงถามเสียงเรียบ
“ไม่กล้า หรือเห็นว่าไม่คู่ควรให้ลงมือ?”
สือถงเซี่ยวประสานมือคารวะ
“ใต้เท้า ได้ยินว่าท่านนำกองทัพเจิ้นซีออกรบ ไม่เคยพ่ายแพ้ ทั้งยังใช้ดาบผ่าลมได้อย่างไร้ผู้ต้าน เพียงดาบเดียวก็จัดการศัตรูได้ ไม่เคยต้องออกดาบที่สอง ข้าน้อยย่อมไม่กล้า”
หลินเฟิงยิ้ม “ผู้แข็งแกร่งย่อมมุ่งหน้าสู่ความแข็งแกร่ง ไม่เคยหวาดกลัวคู่ต่อสู้ที่เหนือกว่า ดูท่าเจ้าก็คงมีฝีมือเพียงเท่านี้”
สือถงเซี่ยวประสานมือ “ท่านเป็นฝู่ถ่งหลิ่ง ข้าน้อยรู้เพียงว่าต้องทำตามคำสั่ง บุกฝ่าค่ายศัตรู ไม่เคยหวาดกลัวศัตรูหน้าไหน”
หลินเฟิงส่ายหน้า “เมื่อเป็นคู่ต่อสู้ ก็ย่อมเป็นศัตรู การสู้จนเอาชนะได้คือเป้าหมายเดียวของผู้แข็งแกร่ง ความกลัวก็คือความกลัว เมื่อใดที่เจ้าหวาดกลัวศัตรู ชีวิตนี้ก็ยากจะก้าวหน้าอีก ขอบเขตการพัฒนาย่อมมีจำกัด”
“ข้าน้อยมิได้หวาดกลัว”
“เช่นนั้นเหตุใดจึงไม่กล้ารับคำท้า?”
“เพียงแต่...”
“เพียงแต่กลัวฐานะของข้า?”
“ขอรับ”
หลินเฟิงยกมือชี้ไปยังลานฝึกทหาร “ในสนามรบไม่มีฐานะ มีเพียงคู่ต่อสู้ เช่นเดียวกับตอนที่เจ้าทำให้เส้าอี๋หานบาดเจ็บสาหัส เจ้าคิดถึงฐานะของเขาหรือไม่?”
ทุกคนพลันเข้าใจ ที่แท้หลินเฟิงก็ยังไม่ยอมเลิกรา
เพียงเพราะเชียนฟูจ่างคนหนึ่ง เขาถึงกับอ้อมค้อมเสียยืดยาว ที่แท้ก็ยังต้องการทวงคืนศักดิ์ศรี
เจียวซานเฉียงแอบสบถในใจ ได้เป็นถึงฝู่ถ่งหลิ่งทหารองครักษ์หลวงแล้ว เหตุใดจึงใจแคบนัก?
ข้าทำคนเขาบาดเจ็บถึงเพียงนั้นแล้ว เจ้ายังอาฆาตไม่เลิก
คนอื่นกลับระแวดระวังยิ่งนัก หลินเฟิงผู้นี้ปกป้องพวกพ้องเหลือเกิน