ซ่างหนงเสียงรู้สึกเย็นวาบไปทั้งร่าง คนของสมาคมผ้าโพกหัวดำเหล่านี้คลุ้มคลั่งราวกับเสียสติ เพียงรู้ว่าพระแม่ยังอยู่บนโลกนี้ ก็คิดว่าตนไร้เทียมทานแล้ว
“ท่านแม่ทัพฉุย ท่านเห็นว่าอย่างไร?”
“ข้าน้อยคิดไว้ตั้งแต่เมื่อครู่ว่า มิสู้ล่อกองทัพเจิ้นซีเข้ามาในเมือง แล้วกำจัดภัยพิบัติเหล่านี้เสีย”
ฉุยจิ้นเฉวียนกัดฟัน มองซ่างหนงเสียงด้วยแววตาเคียดแค้น
ซ่างหนงเสียงครุ่นคิดเล็กน้อย ก่อนจรดพู่กันเขียนลงบนกระดาษทันที
ครู่ต่อมา เขาพับกระดาษแผ่นหนึ่งแล้วยื่นให้ฉุยจิ้นเฉวียน
“ส่งคนเอาจดหมายฉบับนี้ไปให้หลินเฟิง”
กล่าวถึงตรงนี้ เขากลับยังไม่ปล่อยมือจากกระดาษ หากแต่จ้องฉุยจิ้นเฉวียนเขม็ง
“จงจำไว้ รักษาชีวิตข้าให้ปลอดภัย จงรอบคอบให้มาก”
ฉุยจิ้นเฉวียนพยักหน้าอย่างหนักแน่น “วางใจเถิดใต้เท้า ครอบครัวของข้าน้อยก็อยู่ในเมือง ข้าน้อยจะให้คนสนิทจัดการ ต่อให้ต้องตายก็จะไม่ให้ข่าวรั่วไหล”
ซ่างหนงเสียงยิ้มอย่างพึงใจ “ทำได้ดี จงไปแล้วกลับมาโดยเร็ว”
ฉุยจิ้นเฉวียนไม่กล่าวสิ่งใดอีก เขารับกระดาษแล้วหมุนกายเดินออกจากโถงใหญ่ทันที
ครั้นขึ้นไปบนกำแพงเมือง เขาก็เห็นว่าสมาชิกสมาคมผ้าโพกหัวดำเต็มไปทั่วกำแพงเมือง ทุกคนสวมอาภรณ์สีดำและใช้ผ้าสีดำมัดผม
บนหอประตูเมืองมีรูปสลักสีดำสูงเท่าคน ตั้งอยู่ตรงกลาง
ฉุยจิ้นเฉวียนเรียกนายทหารประจำเมืองมาหลายคน แล้วจัดลำดับเวรยามตามตำแหน่งที่เขากำหนดไว้
ตำแหน่งเหล่านั้นล้วนอยู่ห่างจากสมาชิกสมาคมผ้าโพกหัวดำ
ฉุยจิ้นเฉวียนจัดการไปพลาง เดินไปตามแนวกำแพงเมืองไปพลาง
เขาต้องหาจุดที่เหมาะสมเพื่อปีนออกจากกำแพงเมือง