เซินถูรุ่ยถูกดึงความสนใจไป จึงรีบขยับเข้าไปใกล้ ก้มหน้ามองแผนที่
“พวกเราใช้เส้นทางที่คุ้นเคยก็พอ ขุนเขาระหว่างทาง สำนักคุ้มกันหงเซิ่งของเราล้วนไปคารวะเจ้าป่าไว้แล้ว”
“ไม่ คราวนี้เราต้องระวังกองทัพเจิ้นซี ห้ามประมาทเด็ดขาด”
เซินถูรุ่ยเงยหน้าขึ้นอย่างประหลาดใจ
“ท่านหัวหน้าสำนักคุ้มกัน กองทัพเจิ้นซีรับมือไม่ง่าย คราวนี้พวกเราจะคุ้มกันสิ่งใดหรือ?”
“ขบวนคุ้มกันเปิดเผยอยู่ด้านหน้า ขบวนลับอยู่ด้านหลัง”
“เป็นของสำคัญทั้งสองขบวนหรือ?”
พังจี้เซิ่งพยักหน้า มิได้กล่าวอะไร
“คราวนี้จะให้ผู้ใดออกโรง?”
พังจี้เซิ่งหรี่ตาลง ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง
“ข้าเห็นว่าพี่น้องตระกูลหลินทั้งสามเหมาะสมทีเดียว”
“แต่พวกเขาหัวแข็งและเอาแต่ใจ ใช้งานยาก”
“ขอเพียงให้เงินถึงมือ แล้วเชิดชูพวกเขาสักหน่อย ข้าเชื่อว่าพวกเขาต้องยอมเสี่ยงชีวิตเพื่อเราเป็นแน่”
พังจี้เซิ่งกล่าวอย่างมั่นใจ
สามพี่น้องหลินเฟิงเพิ่งได้ใช้ชีวิตสุขสบายอยู่วันหนึ่ง
ยามกินอาหาร พวกเขาถูกเชิญไปนั่งด้านหน้า แม้แต่เครื่องนอนก็เปลี่ยนเป็นชุดนุ่มนิ่ม ดูแล้วใหม่ราวเจ็ดแปดส่วน
ที่สำคัญคือ ยังมีคนลอบนำเงินมาให้พวกเขา
แม้จะไม่มาก มีทั้งสามสิบอีแปะ ห้าสิบอีแปะ และเศษเงินก้อนเล็ก ๆ หลายก้อน แต่ทุกคนล้วนแสดงท่าทีเคารพนอบน้อม
คนเหล่านี้ล้วนเป็นชายฉกรรจ์ในยุทธภพ การที่พวกเขาปฏิบัติต่อสามพี่น้องอย่างสุภาพนอบน้อมเช่นนี้ นับว่าหาได้ยากยิ่ง
ขณะที่ทั้งสามกำลังเพลิดเพลินกับชีวิต พ่อบ้านของสำนักคุ้มกันหงเซิ่ง พังจ้งเหลียง ก็มาขอเชิญพวกเขาไปพบหัวหน้าสำนักคุ้มกัน
ณ โถงรับรองงดงามแห่งหนึ่งในเรือนชั้นในลำดับที่สองของสำนักคุ้มกัน พังจี้เซิ่งยืนรออยู่ตรงประตูด้วยรอยยิ้ม
สำหรับคนของสำนักคุ้มกันหงเซิ่งแล้ว การที่หัวหน้าสำนักคุ้มกันออกมาต้อนรับถึงหน้าประตูด้วยตนเอง ถือเป็นเกียรติยศใหญ่หลวง แม้แต่พ่อบ้านพังจงเหลียงยังเบิกตากว้างด้วยความประหลาดใจ