เวินเจี้ยนเกาศีรษะ “หากไม่ถาม มิใช่ยิ่งไม่เหมาะหรือ”
เฉียวจวี้ซานดวงตาเป็นประกาย “น้องเยี่ย หมายความว่า...”
เย่เหลียงไฉพยักหน้ายิ้มให้เฉียวจวี้ซาน “ถูกต้อง ก็หมายความอย่างที่เจ้าคิดนั่นละ”
ปู้หยุนถิงดึงชายแขนเสื้อของเฉียวจวี้ซานเบา ๆ
“พี่เฉียว หมายความว่าอย่างไร”
เฉียวจวี้ซานโอบไหล่ปู้หยุนถิงแล้วดึงเข้ามาหาตน
“น้องเยี่ยหมายความว่า เรื่องนี้ไม่ต้องถาม ลงมือทำได้เลย”
“อา...แต่ว่า...”
เวินเจี้ยนกับปู้หยุนถิงขมวดคิ้วแน่น ขบคิดถึงเหตุผลในเรื่องนี้อย่างละเอียด ครู่หนึ่งก็พูดไม่ออก
ผ่านไปเนิ่นนาน
“ข้าคิดว่าท่านอ๋องคงหมายความเช่นนี้ ทุกคนไม่ต้องคิดให้มากแล้ว หากผู้ใดคิดจะทำเรื่องนี้ ก็อย่าให้คนอื่นรู้จะดีที่สุด”
เวินเจี้ยนกล่าวตัดสินเป็นครั้งสุดท้าย
ทั้งสี่คนล้วนเป็นแม่ทัพที่หลินเฟิงไว้วางใจที่สุด อีกทั้งยังเป็นนายทหารหนุ่มที่สามารถนำทัพได้โดยลำพัง
พวกเขานำทัพออกรบมาหลายปี คุ้นเคยกับเหล่าทหารใต้บังคับบัญชาเป็นอย่างดี ต่างก็เป็นชายฉกรรจ์แข็งแรงที่ยังไม่มีครอบครัว เรื่องในใจของใคร ย่อมรู้แจ้งแก่กัน
นอกจากการสังหารศัตรูสร้างความชอบแล้ว การมีภรรยาและลูก นั่งผิงเตาอุ่นพร้อมหน้ากัน ย่อมเป็นความปรารถนาสูงสุดของทหารทุกคน ชายใดบ้างจะไม่แบกรับภาระสืบทอดวงศ์ตระกูล
ทั้งสี่คนมิได้คิดเพื่อตนเอง หากกำลังเป็นปากเสียงแทนเหล่าทหารใต้บังคับบัญชานับไม่ถ้วน
ยิ่งกว่านั้นยังคิดหาประโยชน์ให้แก่ทหารทุกนายในกองทัพเจิ้นซีแห่งต้าจง
ขอเพียงหลินเฟิงทำเป็นมองไม่เห็น เรื่องนี้ย่อมสำเร็จแน่
ชายฉกรรจ์ในกองทัพเหล่านี้ ใครบ้างจะเอาเรื่องดีที่ได้มาถึงมือไปป่าวประกาศให้คนอื่นรู้