สวี่ชีอธิบายตามไปด้วยว่า “กองโจรสือซานของพวกเราไร้ผู้ต้านทานทั่วหล้า ในถิ่นแถบนี้ กองโจรอื่นล้วนมิใช่คู่มือของพวกเรา”
“ยิ่งไปกว่านั้น พี่น้องหมายเลข 71 ต่างตายอย่างมีเงื่อนงำ บนร่างไร้บาดแผลแม้แต่รอยเดียว สีหน้าสงบนิ่ง ราวกับไม่รู้เลยว่าความตายกำลังมาเยือน”
ซ่งเฉินหวนระลึกถึงเรื่องนั้น สีหน้ากลัดกลุ้ม
เจ้าหน้าตายไม่ได้ยินทั้งยังพูดไม่ได้ จึงเอาแต่ก้มหน้าดื่มสุรากินเนื้อ
หลินเฟิงหมุนจอกสุราในมือ หรี่ตามองทิวทัศน์นอกทุ่ง
“เป็นฝีมือโจรสลัดหรือไม่?”
ซ่งเฉินส่ายหน้า “ถึงโจรสลัดจะเหี้ยมโหด แต่พวกมันใช้ดาบตรง หลังบุกสังหารย่อมมีแขนขาขาดกระจัดกระจาย เลือดนองเป็นธาร ไฉนจึงสงบเรียบร้อยเช่นนี้?”
“ข้าหมายถึงผู้บำเพ็ญตนที่เป็นโจรสลัดลงมือ”
ภายในรถม้าพลันเงียบลง ซ่งเฉินครุ่นคิดครู่หนึ่ง ก่อนจะเข้าใจขึ้นมาในทันใด
“ข้ารู้แล้ว ต้องเป็นผู้บำเพ็ญตนโจรสลัดที่เคยบังคับให้ข้ากับเจ้าไปตามหาเขาก่อนหน้านี้แน่ พวกมันฆ่าคนเหล่านั้นเพื่อปิดปาก”
สวี่ชีเอ่ยอย่างฉงน “พวกมันไม่ควรฆ่าพวกเราสองคนก่อนหรือ?”
“บางทีอาจหาพวกเราไม่พบ”
ซ่งเฉินทุบกำปั้นลงบนพื้นรถ
“ข้าจะสาปแช่งบรรพบุรุษโจรสลัดพวกมัน! ชาตินี้พวกเจ้าอย่าหวังได้อยู่อย่างสงบ ข้าจะสู้กับพวกมันจนกว่าจะตายกันไปข้าง!”
“อืม หากมิใช่เพราะบาดเจ็บ ข้าคงอยู่ต่อ สู้ตายกับไอ้สารเลวพวกนั้นแล้ว”
สวี่ชีขบกรามแน่น
หลินเฟิงกล่าวอย่างเรียบเฉย “วางใจเถิด ย่อมมีโอกาสได้สู้กับพวกมันเป็นแน่ รักษาชีวิตพวกเจ้าไว้ รอวันสังหารโจรสลัด ล้างแค้นให้พี่น้อง”
“ถูกต้อง ต้องเป็นเช่นนั้น”
ซ่งเฉินเพิ่งกล่าวจบ ก็ได้ยินเสียงคนตะโกนมาจากที่ไกล