หลินเฟิงครุ่นคิดเล็กน้อย
“อืม ได้ลงทะเบียนชื่อและลักษณะรูปพรรณของคนทั้งเจ็ดในครอบครัวนั้นไว้หรือไม่?”
“ลงทะเบียนไว้อย่างละเอียดเจ้าค่ะ”
“ถึงกับกล้าหนีเชียวหรือ?”
หลินเฟิงรู้สึกฉงนอยู่บ้าง “ดูท่าคงมีที่มาที่ไปไม่น้อย”
จ้าวซั่วเข้ามาแทรกขึ้นในยามนั้น “พี่ใหญ่ หากคนยังอยู่ในเขตหกจังหวัดของเรา ย่อมหนีไม่พ้นแน่ แต่หากออกจากเขตของเราไปแล้ว คงจัดการได้ยากจริง ๆ”
หลินเฟิงพยักหน้า เป็นเช่นนั้นจริง หากหนีไปยังที่อื่น เงินกู้ก้อนนี้ก็กลายเป็นหนี้สูญ
“ตอนนั้นมอบเงินสดหรือใบเงินให้ไป?”
ไป๋จิ้งขมวดคิ้ว “อืม แน่นอนว่าเป็นใบเงินเจ้าค่ะ”
ดวงตาหลินเฟิงเป็นประกาย “แล้วได้ลงทะเบียนร้านแลกเงินไว้หรือไม่?”
“ลงทะเบียนไว้หมดแล้ว เพียงแต่ใบเงินของเรามีมากเกินไป ถึงจะลงทะเบียนไว้ก็ยังตามหาได้ยาก”
“เมื่อมีทะเบียนให้ตรวจสอบ แม้จะยุ่งยากอยู่บ้าง แต่ก็ยังมีหลักฐานให้สืบเรื่อง เรื่องนี้มอบให้หลี่หู่ ทงพ่านแห่งเมืองเจิ้นซีจัดการ”
ไป๋จิ้งเบ้ปาก “ข้าบอกเขาไปแล้ว แต่เขาเพียงพักคดีไว้ ไม่อาจดำเนินการได้”
จ้าวซั่วพยักหน้า “คดีนี้ส่งให้ใครก็จัดการไม่ได้ทั้งนั้น จะไปหาคนให้เจอจากที่ใดเล่า”
“จริงด้วย ในเมื่อเป็นการหลอกกู้เงินที่วางแผนไว้ล่วงหน้า เกรงว่าคงหาตัวคนได้ยาก”
“แล้วจะทำอย่างไรเล่า พี่ใหญ่”
“ลงบัญชีเป็นหนี้สูญเถิด ยังจะทำอย่างไรได้อีก ต่อไปจงจำบทเรียนไว้ อย่าให้ถูกหลอกอีก”
หลินเฟิงกล่าวจบ พลันนึกอะไรขึ้นมาได้ จึงใคร่ครวญครู่หนึ่ง
“ยามปล่อยกู้ ควรกำหนดมาตรการบางอย่างกับทรัพย์สินค้ำประกัน จะปล่อยให้ผู้กู้ซื้อขายตามอำเภอใจไม่ได้”