เมื่อกลับถึงที่พักของตน เผยชีอินก็เข้าสู่บทบาทของตนอย่างรวดเร็ว
เดิมทีเฉิงเหลียงกับเวินเจี้ยนเป็นผู้ดูแลความเป็นอยู่และอาหารการกินของหลินเฟิง ทว่าถูกเผยชีอินเข้ามารับหน้าที่แทนในทันที
นางไปตักน้ำสะอาดมา ปรนนิบัติหลินเฟิงให้ชำระล้างร่างกาย
จากนั้นยังเข้าไปในครัว จัดเตรียมอาหารด้วยตนเองแล้วนำออกมา
หลินเฟิงให้นางทั้งสองนั่งลงกินด้วยกัน
เผยชีอินยิ้มพลางส่ายหน้า ยืนกรานจะยืนอยู่ข้าง ๆ คอยรับใช้หลินเฟิงรับประทานอาหาร
ส่วนเสี่ยวจวี๋กลับนั่งแหมะลงตรงข้ามหลินเฟิงอย่างไม่เกรงใจ หยิบตะเกียบขึ้นมากินทันที
หลินเฟิงกินไปถามไปว่า “เสี่ยวจวี๋ เจ้าจะไปเมื่อใด?”
“อืม กินเสร็จก็ไป”
“ฟ้ามืดใกล้ค่ำแล้ว จะไปอย่างไร?”
เสี่ยวจวี๋เอียงศีรษะยิ้ม “ฟ้ามืดต่างหากถึงจะไปได้สะดวก”
หลินเฟิงเค้นคำพูดจากปากเด็กสาวผู้นี้ไม่ได้เลย จึงได้แต่เหลือบมองเผยชีอินที่ยืนเรียบร้อยอยู่ข้าง ๆ
“ตอนอยู่หอเด็ดบุปผา เหตุใดข้าจึงไม่เคยพบเจ้า?”
“ข้าคอยช่วยซูเสวี่ยดูแลห้องชั้นใน ปกติไม่ค่อยออกจากเรือนชั้นในเจ้าค่ะ”
เผยชีอินตอบเสียงแผ่วเบา
หลินเฟิงยิ้ม “หรือข้าไม่เคยอยู่เรือนชั้นใน?”
“ตอนนั้นข้ามีธุระ ไม่ได้อยู่ในเรือนชั้นในเจ้าค่ะ”
ทั้งคู่ปากแข็งพอกัน หลินเฟิงจึงได้แต่ก้มหน้าก้มตากินข้าวอย่างตั้งใจ
หลังกินเสร็จ เผยชีอินก็เริ่มเก็บชามตะเกียบ
ส่วนเสี่ยวจวี๋ลุกขึ้น โบกมือให้หลินเฟิง
“พี่ชาย ข้าไปแล้ว”
กล่าวจบ นางก็เดินออกจากห้องไปโดยไม่รอให้หลินเฟิงตอบ
ท่าทางยามจากไปของนางสบาย ๆ ราวกับจะไปเยี่ยมบ้านเพื่อนบ้าน ทำให้หลินเฟิงนิ่งงันอยู่ครู่ใหญ่