เดิมทีเถาจินวั่งคิดจะเอ่ยตำหนิสักคำ แต่เมื่อเห็นสภาพน่าเวทนาของพวกเขาก็กล้ำกลืนไว้ เพียงพยักหน้าเท่านั้น
“ยากจะนับได้ขอรับ เพื่อรักษาเรี่ยวแรง ทุกคนจึงหลบพักอยู่ตามที่ต่าง ๆ”
ไถลู่ชี้ไปยังกำแพงเมือง “เฉพาะคนที่เข้าเวรอยู่มี 1,100 คนขอรับ”
เถาจินวั่งโบกมือ “จัดหาหม้อใบใหญ่มาอีกสักหลายใบ เตรียมต้มโจ๊กเถิด”
เหล่าทหารชอบฟังคำนี้ยิ่งนัก จึงมีทหารนายหนึ่งวิ่งออกไปทันที แม้ร่างกายจะโงนเงน แต่ฝีเท้ากลับไม่ช้า
หลินเฟิงมองรายงานที่เถาจินวั่งไปตรวจสอบกลับมา
ภายในเมืองอำเภอชิ่งแห่งเมืองหยินโจว เดิมมีทหารประจำเมือง 10,000 นาย บัดนี้เหลือ 7,300 นาย เสียชีวิตในสนามรบ 1,180 นาย อดตาย 1,520 นาย
ชาวเมืองเหลือไม่ถึงหนึ่งในสิบ ม้าศึกถูกกินจนหมด ทั้งยังเกิดเหตุคนกินคนอยู่เนือง ๆ
หลินเฟิงถอนหายใจ “สภาพเช่นนี้แทบไม่ต่างจากคราวคนเถื่อนบุกเจิ้นซี”
จ้าวซั่วชะโงกหน้าเข้ามามองรายงาน
“พี่ใหญ่ ข้าอยากนำทหารไปก่อเรื่องในถิ่นคนเถื่อนเสียสักคราเหลือเกิน”
“ภารกิจของพวกเราในยามนี้คือสร้างเจิ้นซีให้มั่นคง ดินแดนเที่ยเจินกว้างใหญ่ ต้องค่อย ๆ วางแผนจัดการ”
“ข้าก็เพียงพูดไปอย่างนั้น การสร้างเจิ้นซีสำคัญกว่าอยู่แล้ว”
จ้าวซั่วเกาศีรษะพลางหัวเราะ
“อืม ให้พวกเขาพักผ่อนให้ดีสักวัน พรุ่งนี้ยามเช้าค่อยถอนค่ายไปทะเลสาบหงชิ่ง”
“ขอรับ พี่ใหญ่”
ยามพลบค่ำ มีทหารนายหนึ่งเข้ามารายงาน
“รายงานท่านแม่ทัพ มีไถลู่จากทหารรักษาพระองค์ฝ่ายขวาแห่งทหารประจำเมืองหยินโจว มาขอเข้าพบขอรับ”
หลินเฟิงกำลังดูแผนที่ จึงไม่แม้แต่จะเงยหน้า “เชิญเข้ามา”
ไม่นานนัก ไถลู่ก็สาวเท้าเร็ว ๆ เข้ามาในกระโจมบัญชาการของค่าย