จ้าวกุยรีบกล่าวว่า “จ้าวซั่ว แม้ไท่ซือว่านจะโต้กลับกองทัพกบฏมิได้ แต่ก็ยืนหยัดต้านทานกองทัพกบฏมาหลายปี จึงรักษานครหลวงไว้ได้ หลินเฟิงเพิ่งมาถึงไม่กี่วันก็เรียกร้องโน่นนี่นั่น เหมาะสมแล้วหรือ?”
“เหตุใดจึงไม่เหมาะสม? ท่านให้คนเขาไปปราบกองทัพกบฏ อย่างน้อยก็ต้องมอบอำนาจบัญชาการทหารให้มิใช่หรือ หรือจะให้พี่ใหญ่ของข้าพาข้าไปกันแค่สองคน บุกเข้าไปในค่ายทหารกบฏสองแสนนาย?”
อ๋องรุ่ยขมวดคิ้ว ตวาดว่า “พูดจาเหลวไหลอะไร พี่ใหญ่โผล่มาจากไหนอีก?”
“ท่านพ่อ ข้ากับหลินเฟิงเป็นพี่น้องกัน เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับท่าน”
“เหตุใดจะไม่เกี่ยวกับข้า?”
“โธ่ วุ่นวายไปหมดแล้ว ท่านพ่อ วันนี้ลูกมาทวงความเป็นธรรม หากราชสำนักไม่จัดส่งเสบียงให้ หลินเฟิงจากไปจะทำอย่างไร?”
จ้าวกุยโบกมือ “ข้ากำลังหารือเรื่องนี้กับท่านอาอยู่พอดี หลินเฟิงไปแล้วก็มิใช่ยังมีข้าจ้าวกุยหรือ”
จ้าวซั่วจ้องจ้าวกุยเขม็ง “เจ้า!?”
“อะไร?”
“มิใช่ว่าข้าดูแคลนเจ้า แต่จงคัดทหารฝีมือดีของเจ้าออกมาสิ แล้วไปลองทดสอบมาตรฐานคัดเลือกของกองทัพเจิ้นซี หากมีผู้ใดผ่านได้แม้แต่คนเดียว ข้าจะยอมเป็นผู้ติดตามเจ้า”
จ้าวซั่วมีสีหน้าเบื่อหน่าย
จ้าวกุยตบโต๊ะดังปัง “ดี นี่เจ้าพูดเองนะ ท่านอ๋องอยู่ตรงนี้ ได้ยินชัดเจนแล้ว”
อ๋องรุ่ยเดิมทีก็ว้าวุ่นใจอยู่แล้ว เจ้าหนุ่มสองคนนี้ยังมาท้าพนันกันต่อหน้าอีก
“พวกเจ้าสองคนหุบปาก! ก่อเรื่องกันพอหรือยัง ยามนี้กำลังหารือกันว่าจะจัดการปัญหาอย่างไร พูดจาเหลวไหลอะไร!”
ทั้งสองเงียบเสียงลง แล้วหันไปมองอ๋องรุ่ย
“เสบียงจะขาดส่งมิได้ หลินเฟิงก็จะจากไปมิได้เช่นกัน ในเมื่อไท่ซือว่านไม่จัดให้ ก็ให้เบิกจากส่วนของข้า”
“ท่านพ่อ ทำเช่นนี้ไม่ได้ ท่านจะปล่อยให้กระแสเช่นนี้ลุกลามมิได้”