ไม่ว่าครั้งนี้ฝ่ายใดจะเป็นผู้ชนะหรือพ่ายแพ้ การร่วมมือกันระหว่างกองทัพต้าเหอกับกองทัพเจิ้นซีคงพังทลายลงเป็นแน่
ความชอบความดีที่อยู่ในมือพลันสูญสิ้น เป็ดที่ปรุงสุกแล้วยังบินหนีไปได้
ซาโนะ เฮียวเอะทั้งหดหู่และเสียใจอย่างยิ่ง เหตุใดจึงมีตัวประหลาดเช่นนี้ขึ้นมาได้ ถึงกับเห็นเรื่องใหญ่ระดับชาติเป็นเรื่องล้อเล่น
“ใต้เท้าเผย โปรดปล่อยพวกเราเถิด ผู้ที่ติดตามท่านทูตพิเศษมาคือปรมาจารย์จากสำนักเร้นกายสองแห่ง ฝีมือมิใช่สิ่งที่คนธรรมดาจะเทียบได้ หากต้องการรักษาชีวิตท่านผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์เอาไว้ ก็มีเพียงพวกเราที่จะเกลี้ยกล่อมปรมาจารย์ให้ยั้งมือได้”
ซาโนะ เฮียวเอะยังคงเกลี้ยกล่อม ไม่ยอมละทิ้งความหวังสุดท้าย
เผยชีอินไม่สนใจคำพูดของเขา ทว่าโทโยโทมิ เท็งโคได้ยินเช่นนั้นก็แค่นเสียงเย็นชาทันที
“หึ ๆ สายไปแล้ว เกรงว่าปรมาจารย์ทั้งสองคงหิ้วหัวของหลินเฟิงกลับมาแล้ว ถึงยามนั้นคอยดูว่าพวกเจ้าจะคุกเข่าขอชีวิตต่อหน้าข้าอย่างไร!”
เย่เหลียงไฉเตะเข้าที่แผ่นหลังของเขาเต็มแรง
“สภาพเป็นถึงเพียงนี้แล้วยังปากไม่ดีอีก!”
“โอ๊ย! เจ้ากล้าเตะข้ารึ ดี ดี เช่นนั้นก็ให้พวกเจ้าได้เห็นฝีมือของข้า นางสารเลว รอข้าไว้เถิด ข้าจะทำให้เจ้าสุขสมจน...”
เขายังพูดไม่ทันจบ ก็ถูกใครบางคนเตะเข้าที่ใบหน้าเต็มแรง จนปากเต็มไปด้วยดิน
ฟันสองซี่พร้อมเลือดสดไหลลงสู่พื้น
เมื่อโทโยโทมิ เท็งโคพูดเช่นนี้ ซาโนะ เฮียวเอะก็เงียบเสียง เขารู้ว่าทุกอย่างจบสิ้นแล้ว จึงหลับตารอความตาย ไม่เหลือใจที่จะกอบกู้สถานการณ์อีกต่อไป
ผ่านไปไม่ถึงครึ่งชั่วยาม ท่ามกลางสายตาคาดหวังของทุกคน หลินเฟิงก็เดินเข้ามาจากประตูใหญ่ของที่ว่าการอำเภออย่างเอ้อระเหย