รุ่งเช้าวันถัดมา รถม้าของสำนักคุ้มกันหงเซิ่งก็มาถึงประตูหลังของบ้านเก่าจูฉี่เซิ่งตามนัดหมาย
ถนนหนทางแถบนี้กว้างขวาง วางผังเป็นระเบียบ ตัดกันเป็นแนวตั้งแนวนอน
หลินเฟิงจัดเตรียมแถบผนึกมอบให้จี๋เฟิงสิง จากนั้นต่อหน้าพังป๋อหงและคนของทั้งสองฝ่าย ต่างฝ่ายต่างนำแถบผนึกของตนไปติดบนหีบทุกใบ เพื่อป้องกันไม่ให้ผู้ใดเปิดหีบระหว่างทาง
เมื่อส่งมอบเรียบร้อย ขบวนรถคุ้มกันก็ออกเดินทาง
เดิมทีพังป๋อหงอยากให้หลินเฟิงรับผิดชอบการคุ้มกันเที่ยวนี้ ทว่าหลินเฟิงยังต้องรอรับคำสั่งอยู่ในจวนอัครมหาเสนาบดี
การคุ้มกันครั้งนี้สำคัญยิ่ง พังป๋อหงจึงจำต้องลงมือด้วยตนเอง นำยามคุ้มกันกว่าสามสิบคนกับคนเดินทางนำขบวนเกือบร้อยคน มุ่งหน้าไปยังประตูทิศเหนือของนครหลวง
หลินเฟิงกับจี๋เฟิงสิงติดตามขบวนรถมาจนถึงประตูทิศเหนือของนครหลวง
เขาอยากเห็นว่าพังป๋อหงมีเส้นสายเพียงใด จะผ่านการตรวจตราของทหารเฝ้าประตูเมืองไปได้อย่างปลอดภัยหรือไม่
พังป๋อหงไม่ทำให้ผิดหวัง ไม่เพียงมีเส้นสายในยุทธภพเท่านั้น แต่ยังจัดการเรื่องอื่น ๆ ไว้อย่างรอบคอบ
เมื่อทหารเฝ้าประตูนครหลวงเห็นว่าเป็นรถม้าของสำนักคุ้มกันหงเซิ่ง สีหน้าก็ผ่อนคลายลงแล้ว ครั้นได้รับเงินเศษก้อนเล็กก้อนน้อยที่มีน้ำหนักพอควร ระหว่างตรวจค้นก็ยิ่งทำไปอย่างขอไปที
หลินเฟิงกับจี๋เฟิงสิงยืนอยู่ไม่ไกล มองรถม้าสิบกว่าคันทยอยผ่านประตูทิศเหนือของนครหลวง ข้ามสะพานชักไปขึ้นถนนหลวงที่มุ่งสู่เมืองจิงหนาน
“ไม่เลว เจ้าหมอนั่นมีเส้นสายอยู่บ้างจริง ๆ ต่อไปหากให้เขาคุ้มกันสินค้า ก็วางใจได้”
จี๋เฟิงสิงได้ยินดังนั้นจึงหันมาถาม
“ยังต้องขนอีกหรือ?”
“แน่นอน เพิ่งเริ่มต้นเอง ค่อย ๆ ทำไปทีละเที่ยวเถิด”