หลินเฟิงยังคงยืนอยู่หน้าห้องบัญชาการของเรือรบลั่วเฉิง หรี่ตามองสถานการณ์ภายในเมือง
สำหรับผู้รุกรานเหล่านี้ หลินเฟิงไม่เห็นใจแม้แต่น้อย ไม่ว่าพวกเจ้าจะเป็นทหารหรือชาวบ้าน แก่นแท้ก็ล้วนเป็นโจรสลัด เป็นหนอนร้ายที่เกาะกินผืนแผ่นดินต้าจง
พวกมันกัดกินเลือดเนื้อของชาวต้าจง ทั้งยังตั้งรกรากอยู่ที่นี่อย่างไม่เกรงกลัว แล้วใช้ชีวิตอย่างผาสุก
ข้าเพราะศึกภายใน จึงไม่มีเวลาจัดการพวกเจ้า ยังคิดว่ากองทัพเจิ้นซีรังแกได้ง่ายหรือ?
หลินเฟิงสั่งให้รวมกำลังปืนใหญ่ ระดมยิงเมืองฝูฉางโจวอย่างไม่เลือกเป้าหมาย
หลังเรือรบลั่วเฉิงยิงถล่มอยู่ครึ่งชั่วยาม ก็หันหัวเรือกลางทะเลอย่างเชื่องช้า แล้วเริ่มหันปืนใหญ่อีกฟากเข้าหาเมืองฝูฉางโจว
กองเรือของกองทัพเจิ้นซีที่จอดอยู่บนลำน้ำเหยียนโจวไม่ได้รอให้โจรสลัดบุกเข้ามาก่อน ลำน้ำที่ทอดยาวอยู่ไกลออกไปสงบนิ่งยิ่ง
ก่วนชางฮวาเหลือบมองดวงอาทิตย์บนฟ้า คำนวณเวลา
ตามคำสั่งที่หลินเฟิงส่งมาให้ เขาจะนำกองเรือของกองทัพเจิ้นซีออกจากแม่น้ำเหยียนโจว มุ่งโจมตีท่าเรือเมืองฝูฉางโจวหลังยามอู่วันที่สามหนึ่งเค่อ
เมื่อถึงเวลา ก่วนชางฮวาก็ออกคำสั่งทันที ให้ทั้งกองเรือออกเดินทาง มุ่งหน้าไปยังท่าเรือริมแม่น้ำทางตะวันตกของเมืองฝูฉางโจว
คนกลุ่มหนึ่งของเกาะทากาชิมะ ยูตะถูกขวางอยู่หน้าประตูเมือง ไม่กล้าวิ่งเข้าไปในเมือง
กระสุนปืนใหญ่บนท้องฟ้าร่วงหล่นเข้าเมืองดุจสายฝน ยามนี้หากเข้าไปก็เท่ากับรนหาที่ตาย ไม่มีใครกล้าเสี่ยง
แต่ก็ไม่มีทางเลือก กองทัพของพวกเขาอยู่ในเมือง เขาต้องกลับไปยังกองบัญชาการ กองทัพจะขาดผู้นำไม่ได้
เกาะทากาชิมะ ยูตะตัดสินใจเด็ดขาด ล้มเลิกการเข้าประตูเมืองฝั่งตะวันออก หันหลังวิ่งเลียบกำแพงเมืองไปยังประตูทิศเหนือ