“หงเซียว พวกเราตามหาเจ้าไปทั่ว แต่เหตุใดเจ้าจึงมาอยู่ที่นี่...”
เผยชีอินเอ่ยอย่างติดขัดเล็กน้อย
หงเซียวกำลังจะตอบ ทว่าได้ยินเสียงไอของชายชราใต้เพิงหญ้า จึงก้าวเข้าไปอย่างรวดเร็ว รินน้ำจากกาน้ำชาขนาดใหญ่ที่วางอยู่ข้างหนึ่ง แล้วส่งให้ชายชรา
นางยังใช้มือลูบแผ่นหลังชายชราไปด้วย เพื่อบรรเทาอาการไอ
ครู่ใหญ่ ชายชราจึงหยุดไอได้ในที่สุด ก่อนจะหอบหายใจอยู่ตามลำพัง
หงเซียวจึงหันกลับมา “ปีนั้นข้าถูกนักพรตเจินจั๋วทำร้ายอวัยวะภายใน ยามใกล้สิ้นใจ อาจารย์ช่วยข้าไว้ จากนั้นข้าก็ระหกระเหินไปตามที่ต่าง ๆ ก่อนจะมาตั้งรกรากที่ลั่วเฉิง”
เผยชีอินแสร้งขุ่นเคืองเล็กน้อย “หงเซียว เจ้าไม่รู้หรือว่าพวกเราเป็นห่วงเจ้ามากเพียงใด ทั้งยังไม่ส่งข่าวมาบอกกันสักคำ”
หงเซียวตบหลังชายชราเบา ๆ
“ร่างกายอาจารย์ไม่แข็งแรง หงเซียวจึงตัดสินใจไม่ปรากฏตัวอีก เพื่อจะได้ดูแลอาจารย์ให้ดี”
ขณะกล่าว ราวกับนางเพิ่งสังเกตเห็นหลินเฟิงกับอีกคนยืนอยู่ในลานบ้านมาตลอด
“อ้อ เชิญพวกท่านนั่งก่อน”
นางลุกขึ้นไปหยิบม้านั่งไม้ตัวเล็กสองตัวจากในเรือน แล้วนำมาวางไว้ด้านข้าง
หลินเฟิงเดินเข้าไปนั่ง ส่วนเผยชีอินยืนอยู่ข้างกายเขา
“ท่านผู้เฒ่ารู้สึกไม่สบายตรงไหนหรือ?”
เขามองชายชราด้วยแววตาเป็นมิตร
ชายชราหันหน้าไปทางเขาเล็กน้อย แล้วเอียงหูเข้าหาหลินเฟิง
“เฮ้อ ฟังไม่ค่อยชัดแล้ว แก่เฒ่าเสียแล้ว ไม่สบายไปหมดทั้งตัว”
หงเซียวอมยิ้ม “แม้ร่างกายของอาจารย์จะไม่แข็งแรงเหมือนแต่ก่อน ทว่ายังมีชีวิตอยู่ต่อได้อีกสักยี่สิบหรือสามสิบปี กินได้ นอนได้ ทั้งยังเอาแต่บ่นว่าอาหารที่ข้าทำไม่อร่อย”
ใบหน้านางเปี่ยมด้วยความรักใคร่ ราวกับชายชราตรงหน้าเป็นบุตรของตน