สิ้นคำกล่าว เขาก็รู้สึกถึงแรงมหาศาลพุ่งเข้าปะทะ ร่างลอยจากพื้นกระเด็นถอยหลังไป
สวี่ชีหงายก้นตกลงในกระท่อมหญ้า พอดีอยู่ตรงหน้าที่นั่งของซ่งเฉิน พี่ใหญ่
รอบกระท่อมหญ้ามีโจรขี่ม้ายืนอยู่เจ็ดแปดคน ครั้นเห็นเช่นนั้น ต่างชักดาบม้าพลางจ้องเขม็งไปยังชายฉกรรจ์สองคนหน้ากระท่อมอย่างระแวดระวัง
ซ่งเฉินใจเต้นวูบ รู้ทันทีว่าต้องเกิดเรื่องไม่ดีแน่
สองคนนี้มาอย่างไร้สุ้มเสียง ทั้งที่มีคนมากมายจับตามอง ยังเข้ามาได้ราวกับไร้ผู้คนขวางทาง แค่นี้ก็รู้แล้วว่าไม่ใช่คนธรรมดา
ซ่งเฉินยกมือทั้งสองขึ้น ส่งสัญญาณให้พี่น้องใจเย็น อย่าเพิ่งลงมือ การปะทะกันหาใช่เรื่องดีไม่
“ขออภัยที่ข้าน้อยตาไม่ถึง ไม่ทราบว่าท่านทั้งสองเป็นสหายจากสายใด”
ชายชุดเทาสองคนมือเปล่า ทว่ายังคงสงบนิ่ง ไม่แยแสดาบม้าที่วาววับรอบตัวแม้แต่น้อย
“พวกเจ้ามาจากแม่น้ำหย่งติ้งตลอดทาง ฝีเท้าไม่เลวทีเดียว หรือว่าได้สิ่งของที่ไม่ควรได้มา”
ฟังสำเนียงของชายตรงหน้า ซ่งเฉินก็รู้ทันทีว่าคนผู้นี้ไม่ใช่ชาวต้าจง หากเป็นโจรสลัด
แม้พูดภาษาต้าจงได้คล่องแคล่ว ทว่าสำเนียงยังแข็งกระด้างอยู่บ้าง
ซ่งเฉินลุกขึ้นประสานมือคารวะ “ไม่ทราบว่าพวกข้าน้อยได้สิ่งใดมา ขอท่านโปรดชี้แจง”
ชายทั้งสองกวาดตามองรอบด้าน
“อาศัยฝีมือของพวกเจ้า ถึงกับหลบพ้นวงล้อมทหารม้าหลายพันนายมาได้ นับว่ามีฝีมืออยู่บ้าง”
ชายอีกคนก้าวไปข้างหน้า แล้วเริ่มเดินวนรอบกระท่อมหญ้า
“พวกเจ้ามีกำลังพลทั้งหมดเท่าใด”
น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความหงุดหงิด ราวกับคนตรงหน้าล้วนเป็นลูกน้องของตน