ว่านเหยียนอู๋จี๋ได้รับรายงานแล้วก็โกรธจนแทบคลั่ง เขาควบม้าออกไปยังหน้าประตูค่ายด้วยตนเอง
“เวินตี๋ฮั่น ปี้หลาน พวกเจ้ากล้าขัดคำสั่งอย่างเปิดเผย ทั้งยังฉวยโอกาสแก้แค้น ข้าจะปล่อยพวกเจ้าไปได้อย่างไร!”
ทั้งสองรีบก้าวออกมา คุกเข่าข้างหนึ่งลงกับพื้น
“ท่านผู้ดูแลใหญ่ กองทัพชิงสุ่ยประชิดหน้าค่ายแล้ว หากเปิดประตูค่าย ย่อมทำให้ค่ายใหญ่ตกอยู่ในอันตราย ขอท่านโปรดพิจารณาให้ถี่ถ้วน”
“เหลวไหล! ต่อให้ปล่อยพวกมันเข้ามาในค่าย ก็ยังมีกำลังพลอีกสองหมื่นนาย จะทำให้พวกเราตกอยู่ในอันตรายได้อย่างไร”
“ใต้เท้า กองทัพชิงสุ่ยโจมตีได้ดุดันยิ่ง สือถุนกับตู๋เลี่ย นักรบเกราะเงินทั้งสองพ่ายแพ้แล้ว เรื่องนี้ย่อมเห็นได้ชัด”
“อย่าได้แก้ตัว! ทหาร จับพวกมันมัดเสีย!”
ว่านเหยียนอู๋จี๋ไม่ฟังคำชี้แจงของทั้งสอง
ทหารสี่ห้าคนพลันพุ่งออกมาจากสองข้าง เข้ากดเวินตี๋ฮั่นกับปี้หลานลงกับพื้น แล้วใช้เชือกมัดแน่น
ว่านเหยียนชิงเทียนรีบตามมาจากด้านหลัง
เวินตี๋ฮั่นกับปี้หลานเป็นลูกน้องที่ติดตามตนมาหลายปี อีกทั้งยามนี้ยังยืนอยู่ฝ่ายเดียวกัน เขาจะทนเห็นทั้งสองถูกจับโดยไม่ช่วยเหลือได้อย่างไร
“ท่านผู้ดูแลใหญ่ โปรดไตร่ตรองให้รอบคอบ ทั้งสองเคยสร้างความชอบใหญ่หลวงในเขตเจิ้นซี มิควรปฏิบัติต่อพวกเขาเช่นนี้”
ว่านเหยียนอู๋จี๋เหลือบมองเขา ก่อนตวาดอย่างเดือดดาล
“อะไร เจ้าเองก็คิดจะขัดคำสั่งของผู้ดูแลใหญ่เช่นนั้นหรือ?”
“ท่านผู้ดูแลใหญ่ ยามนี้ยังมิใช่เวลาหารือเรื่องนี้ ศัตรูใหญ่ประชิดอยู่เบื้องหน้า พวกเราควรร่วมแรงเป็นหนึ่งเดียว อย่าให้ขวัญกำลังพลปั่นป่วน”
“หลีกไป! ยังต้องให้เจ้าคนถ่อยอย่างเจ้ามาสอนข้าจัดการเรื่องราวอีกหรือ”
ว่านเหยียนอู๋จี๋โกรธจนเดือดดาล ไม่ยอมฟังคำของว่านเหยียนชิงเทียนแม้แต่น้อย