คนพายเรือโยนถุงสุรามาให้ หลินเฟิงรับไว้ในมือ ดึงจุกออก แล้วยกขึ้นกรอกปากหนึ่งอึก
รสเผ็ดร้อนแผ่ซ่านเต็มปาก ลามลงไปตามหลอดอาหาร ราวกับเปลวไฟแผดเผา ขนลุกชันไปทั้งตัว ก่อนเหงื่อเย็นจะผุดพรายขึ้นมาทันที
หลินเฟิงแลบลิ้น รสเผ็ดร้อนผ่านพ้นไปแล้ว ทว่ายังคงหอมอบอวลอยู่ระหว่างริมฝีปากและฟัน
เขาชูนิ้วโป้งให้คนพายเรือ พร้อมพยักหน้าแสดงความชื่นชม
คนพายเรือหัวเราะ “เจ้านี่รู้จักของดีไม่น้อย รู้ด้วยว่าสุรานี้เป็นของชั้นเลิศ”
ชายชราไม่หันกลับมา “ดูจากอุปกรณ์ของเขาแล้ว คงเป็นหัวหน้าคนหนึ่งในหมู่โจรสลัด ไม่รู้เหตุใดจึงมาที่นี่ตามลำพัง”
“ท่านอาจารย์ ผิวคล้ำ ผมเผ้ารุงรังเช่นนั้น ย่อมเป็นโจรสลัดไม่ผิดแน่ เพียงแต่ตามที่ศิษย์คาด เขาฟังภาษาต้าจงรู้เรื่อง”
ยามเอ่ยวาจาเหล่านี้ คนพายเรือจับจ้องหลินเฟิง
ส่วนหลินเฟิงกลับหลุบตาลง ไม่มองอีกฝ่าย ยกถุงสุราขึ้นดื่มเองอีกอึก
ชายชราหัวเราะเบา ๆ “คนบริสุทธิ์ย่อมบริสุทธิ์ ไยต้องใส่ใจ คนทางโลกเหล่านี้ย่อมมีเรื่องกลัดกลุ้ม ปล่อยให้เขาเป็นไปเถิด”
ยังไม่ทันสิ้นเสียง เขาก็กระตุกคันเบ็ดในมือขึ้น คันเบ็ดยาวโค้งงอลง สายเบ็ดที่ปลายด้านหนึ่งลากปลาตัวอ้วนใหญ่ขึ้นมาจากฟองน้ำ
ทั้งสองต่างหัวเราะส่งเสียงด้วยความยินดี
พวกเขาบำเพ็ญเพียรอยู่บนเขามาตลอดทั้งปี เวลาว่างเช่นนี้ที่ได้ตกปลา หลายสิบปีมานี้แทบไม่เคยประสบสักครั้ง ย่อมยินดีจนแทบคลุ้มคลั่ง
ชายสองคนอายุรวมกันเกือบ 120 ปี กลับกระโดดโลดเต้นโห่ร้องอยู่บนเรือไม้ จนหลินเฟิงมองตาค้าง
“เร็วเข้า เอาไปย่างเสีย ปลาตัวนี้กินกับสุรา ช่างสุขสำราญยิ่งนัก”