หลินเฟิงคิดมาถึงตรงนี้ก็เหลือบมองออกไปด้านนอก
ความฝันเมื่อครู่ ดูท่าคงยังเป็นจริงไม่ได้ในเร็ววันนี้
จะกำจัดศัตรูภายนอก ต้องสงบศึกภายในก่อน ใครเป็นคนกล่าวประโยคนี้ หลินเฟิงจำไม่ค่อยได้ แต่เห็นว่ามีเหตุผลอยู่ไม่น้อย
“เจ้าไม่ต้องร้อนใจ นครหลวงนั้นป้องกันง่ายแต่โจมตียาก อ๋องฝูคงทำอะไรไม่ได้ในเวลาอันสั้น”
จ้าวซั่วกล่าวอย่างร้อนรน “พี่ใหญ่ สมาคมผ้าโพกหัวดำแทรกซึมและยุยงผู้คนได้ร้ายกาจยิ่ง ข้าเกรงว่าพวกมันจะเริ่มจากภายใน ต่อให้กำแพงเมืองแข็งแกร่งเพียงใด ก็ย่อมต้านทานไม่ไหวหากภายในพังทลายเสียก่อน”
หลินเฟิงพยักหน้า แสดงว่าเห็นด้วยกับความคิดของเขา
เรื่องเที่ยเจินคงต้องวางไว้ก่อน ทุ่งหญ้ากว้างใหญ่ เดิมทีกำลังพลที่ตนพามาก็มีไม่เพียงพออยู่แล้ว
หากแบ่งทัพออกไปอีก เกรงว่าผลลัพธ์คงไม่สู้ดี
คิดมาถึงตรงนี้ เขาก็ไม่ลังเลอีก
“ไปแจ้งแม่ทัพทุกคน เก็บข้าวของ เตรียมถอนทัพ”
จ้าวซั่วพลันมีสีหน้าตื่นเต้น ตะโกนเสียงดัง
“ขอบคุณพี่ใหญ่ อ้อ ขอบคุณแม่ทัพใหญ่เจิ้นซี!”
กล่าวพลางคุกเข่าข้างหนึ่ง โน้มตัวคำนับขอบคุณ
หลินเฟิงโบกมือ “พูดเหลวไหลอันใด รีบไปถ่ายทอดคำสั่ง”
เฉิงเหลียงกับเวินเจี้ยนได้ยินบทสนทนาของพวกเขาจากหน้าประตู สีหน้าก็ตื่นเต้นยิ่งนัก พี่ใหญ่ได้เลื่อนตำแหน่ง พวกเขาย่อมไม่อาจด้อยไปกว่ากัน
จ้าวซั่ววิ่งออกไปอย่างเร่งร้อน เกือบชนเข้ากับหลี่ตงไหลที่ก้าวฉับ ๆ เข้ามา
“เฮ้ เจ้าหนู ลนลานอันใด?”
หลี่ตงไหลหันไปหัวเราะพลางดุเขา
จ้าวซั่วไม่มีเวลาใส่ใจอีกฝ่าย วิ่งหายลับไปในพริบตา
หลี่ตงไหลหันกลับมา มองหลินเฟิงด้วยสีหน้าตื่นเต้น
“พี่ใหญ่ ท่านช่างราวกับเทพแท้! เถาจินวั่งฟื้นแล้ว!”