ต้วนอีเว่ยฝากคนจัดหาเรือไว้ที่ชายฝั่งทะเลนานแล้ว ตั้งใจจะเดินทางทางทะเลไปยังจวนฉวีโจว จากนั้นเปลี่ยนไปใช้เส้นทางบกที่จวนฉวีโจว แล้วมุ่งหน้าไปยังจวนกานชิ่ง
ต้วนอีเว่ยไม่มีญาติพี่น้องในดินแดนตอนในของต้าจง จึงทำได้เพียงติดตามหลินเฟิงไปยังจวนกานชิ่งเป็นการชั่วคราว แล้วค่อยหาหนทางไปตั้งหลักปักฐานในแปดเมืองเจิ้นซี
ระหว่างทาง หลินเฟิงเคยรับปากเขาไว้เช่นกันว่า เมื่อถึงเวลาจะฝากคนส่งพ่อลูกทั้งคู่ลงเรือไปซานเจียงหรือเมืองซ่างหลิน
สรุปแล้ว การจัดการให้พวกเขาหลายคนไปตั้งหลักปักฐานในแปดเมืองเจิ้นซีเป็นเรื่องง่ายดายยิ่ง โดยเฉพาะต้วนอีเว่ย ผู้มีฝีมือชั้นเลิศติดตัว ยิ่งเป็นบุคลากรที่จวนและแคว้นต่าง ๆ ต้องการอย่างยิ่ง
จากเมืองฉางจื้อไปยังท่าเรือชายฝั่ง ทุกอย่างราบรื่นตลอดทาง มีเรือไม้ลำหนึ่งจอดรออยู่ที่ท่าเรือ
ต้วนอีเว่ยจ่ายค่าเรือไว้แล้ว ไม่ต้องพูดมาก ทุกคนขึ้นเรือออกเดินทางทันที
ถึงยามนี้ คนทั้งหลายจึงค่อยวางใจอย่างแท้จริง เมื่อมองชายฝั่งที่ค่อย ๆ ห่างออกไป แผ่นดินทอดยาวสุดลูกหูลูกตา ไม่เห็นทหารไล่ตามแม้แต่คนเดียว
เมื่อจิตใจผ่อนคลาย รอยยิ้มก็ปรากฏบนใบหน้าของทุกคน
ความโหดเหี้ยมอำมหิตของโจรสลัดทิ้งเงามืดไว้ในใจพวกเขา แม้แต่สตรีจากตระกูลโจรสลัดก็ยังมีฐานะต่ำต้อย ถูกทารุณอยู่ทุกวัน
หลินเฟิงรู้ซึ้งถึงนิสัยของโจรสลัดเหล่านี้ หากไม่มีกฎเกณฑ์คอยยับยั้ง เขาคงอยากทำตามแรงปรารถนาในกาย แล้วสังหารให้หนำใจทั่วเมืองฉางจื้อ
อย่างไรก็ตาม ร่างกายได้รับผลกระทบจากกระบี่หัก ช่วงนี้หลินเฟิงข่มและขัดเกลามันไปไม่น้อย จึงไม่หุนหันพลันแล่นอีกต่อไป