จิ่งเจาเหิงพยักหน้าช้า ๆ “ทุกกองเตรียมตัวให้พร้อม ไม่ต้องเก็บเสบียงสำรองอีกแล้ว อีกสามวัน เมื่อถึงกำหนด ทั้งสามเมืองจะลงมือพร้อมกัน ประตูเมืองทั้งสี่ของเมืองจิงตง ให้เลือกออกไปเมืองละประตู ถึงเวลานั้นก็จงบุกออกจากเมืองสู้ตาย ไม่ต้องออมแรงแม้แต่น้อย และอย่าหันหลังกลับมาอีก”
เหล่าแม่ทัพประสานมือคำนับพร้อมกัน เสียงขานรับดังกระหึ่ม
พวกเขารู้ดีว่า ต่อให้ฝ่าการปิดล้อมของกองทัพเจิ้นซีออกไปได้ทั้งที่ยังมีชีวิต ทั่วทุกแห่งก็ล้วนเป็นเขตแดนของกองทัพเจิ้นซี ถึงเวลานั้นไม่ถูกสังหารก็ถูกจับ หรือไม่ก็อดตายในทุ่งร้าง
ชะตากรรมยังคงไม่น่าพิสมัย
แน่นอน ต่อให้ไม่น่าพิสมัย ก็ยังดีกว่าหมกตัวอยู่ในเมืองแล้วอดตายกันเป็นกลุ่ม
ในฐานะทหาร ก็ควรตายในสนามรบ มิใช่อดตายอยู่ในมุมมืด
วันนี้เป็นวันที่สามหลังจิ่งเจาเหิงส่งข่าว ยามเย็นใกล้ค่ำ
แม่ทัพใหญ่จิ่งเจาเหิงกลืนเสบียงแห้งคำสุดท้ายลงไป ก่อนสั่งให้คนช่วยสวมเกราะแต่งกายให้เรียบร้อย แล้วนำองครักษ์ไปยังเชิงเทินเมืองจิงตง
เขารู้ว่า หากหลินเฟิงจะมา ย่อมนั่งเรือมาขึ้นฝั่งที่ท่าเรือเมืองจิงตง แล้วเข้าเมือง
เพราะต่อให้ควบม้าเร็วจากลั่วเฉิง ก็ยังมาไม่ทันภายในสามวัน
มีเพียงการนั่งเรือเท่านั้นที่หลินเฟิงจะพอเดินทางมาถึงใต้กำแพงเมืองจิงตงได้ทันกำหนดสุดท้ายตามที่นัดหมายไว้
จิ่งเจาเหิงคำนวณเวลา เขาไม่อยากให้หลินเฟิงมีเวลาคิดมากเกินไป การตัดสินใจสำคัญเช่นนี้ หากตอบสนองได้ภายในชั่วความคิดเดียว จึงจะเป็นความคิดที่แท้จริงในใจของหลินเฟิง
เหล่าแม่ทัพที่ติดตามอยู่เบื้องหลังจิ่งเจาเหิงต่างสวมเกราะแต่งกายเรียบร้อย ยืนอยู่บนหอประตูเมือง มองแถบสีแดงที่อาบด้วยแสงอาทิตย์ยามเย็น ทอดยาวคดเคี้ยวไปไกลสุดสายตา