“ไม่มี ยังไม่ได้ลงมือ มิยาโมโตะ โซก็ไล่พวกเราสองคนออกมาเสียก่อน คิดว่าเขาคงอยากครอบครองสมบัติล้ำค่านี้แต่เพียงผู้เดียว”
ทาเกดะ เคียวราวกับมองทะลุความคิดของมิยาโมโตะ โซ สีหน้ามั่นอกมั่นใจ
“แต่...ผู้อาวุโสอารากิก็ยังไม่กลับมาเช่นกัน”
“หืม? เขาก็ยังไม่กลับมาหรือ?”
ทาเกดะ เคียวชะงักเล็กน้อย ก่อนส่ายหน้าพลางหัวเราะเย็นชา
“อารากิ มาซาชิเงะก็เป็นเช่นนี้มาแต่ไหนแต่ไร หากอยู่บนเขาได้สักหลายวัน ก็นับว่าเขาบำเพ็ญเพียรอย่างขยันขันแข็งแล้ว”
อุเอสึงิ ชินเง็นเอ่ยด้วยสีหน้าเคร่งขรึม
“คราวนี้ไม่เหมือนกัน ผู้อาวุโสทั้งสามล้วนรับคำไหว้วานจากข้า ควรเร่งกลับสำนักมารายงานสถานการณ์โดยเร็ว เหตุใดจึงมีเพียงท่านกลับเขามา?”
ทาเกดะ เคียวหลับตาลง ไม่กล่าวสิ่งใดอีก
เรื่องนี้ไม่เกี่ยวข้องกับเขา มิใช่ว่าเขาไม่คิดช่วยให้เต็มกำลัง เพียงแต่มีคนไม่ยอมให้เขาอยู่ในเหตุการณ์
เขารายงานสถานการณ์ต่อเจ้าสำนักไปแล้ว ไม่จำเป็นต้องอธิบายซ้ำแล้วซ้ำเล่า
อุเอสึงิ ชินเง็นกล่าวอย่างจนปัญญา “ผู้อาวุโสทาเกดะ ได้ยินมาว่าหลินเฟิงยังมีชีวิตอยู่ดีในกองทัพเจิ้นซี มิสู้...”
เขายังกล่าวไม่ทันจบ ทาเกดะ เคียวก็ยกมือห้าม
“ผู้อาวุโสเช่นข้าจะไม่เข้าไปยุ่งเรื่องนี้อีก ขอเจ้าสำนักคิดหาทางอื่นเถิด”
สมบัติสืบทอดของสำนักถูกผู้อื่นชิงไป ในใจเขาย่อมขุ่นเคืองยิ่งนัก จึงไม่คิดเสียเวลากับเรื่องนี้อีก
อุเอสึงิ ชินเง็นเองก็ไม่อาจบังคับบัญชาเขาได้ ในฐานะผู้อาวุโสใหญ่แห่งสำนักเหอฉี อำนาจของเขามิใช่สิ่งที่ควรดูแคลน
“ดี ผู้อาวุโสทาเกดะจงบำเพ็ญเพียรอย่างสบายใจเถิด เรื่องนี้ข้ามีการจัดการอื่นแล้ว”
กล่าวจบ อุเอสึงิ ชินเง็นก็ลุกขึ้นจากไปจากถ้ำพำนักของทาเกดะ เคียว