ต้วนจิ่งชิวลุกขึ้นคำนับอีกครั้ง “ขอบคุณท่านน้าเหมียว เมื่อได้รับการสนับสนุนจากท่านน้าแล้ว ซานเหนียงย่อมไม่ทำให้ความคาดหวังของท่านต้องสูญเปล่า”
เหมียวฉางเฟิงลูบเคราพลางพยักหน้า
“อืม ๆ ได้ยินว่าซานเหนียงได้เป็นเถ้าแก่ใหญ่ของจวนต้วน ก็เพราะมีหนุ่มนามว่ามู่ชวนช่วยเหลือ ไม่ทราบว่าท่านหมอมู่ชวนผู้นี้เป็นผู้ใด?”
ต้วนจิ่งชิวยิ้มบาง “เช่นเดียวกับท่านน้าเหมียว ท่านหมอมู่ชวนเป็นสหายที่ซานเหนียงรู้จักในยุทธภพ”
เหมียวฉางเฟิงเลิกคิ้ว
“โอ้? เช่นนั้นคงเป็นผู้กล้าห้าวหาญและเปี่ยมคุณธรรมกระมัง”
“ย่อมเป็นเช่นนั้น คุณธรรมของเขาทัดเทียมท่านน้าเหมียวได้เลย”
เหมียวฉางเฟิงตบต้นขา “วีรบุรุษเช่นนี้ ข้าเหมียวฉางเฟิงต้องได้พบสักครั้ง หากพลาดไปคงเสียดายไปชั่วชีวิต”
“ท่านน้าเหมียวกล่าวเกินไปแล้ว ท่านน้าตั้งใจอยากพบเขาจริงหรือ?”
“แน่นอนว่าข้าจริงใจอยากคบหา ซานเหนียงอย่าทำให้น้าต้องเสียใจไปชั่วชีวิตเล่า”
ต้วนจิ่งชิวพยักหน้า “เช่นนั้นซานเหนียงจะไปเรียนเชิญท่านหมอมู่ชวน ท่านน้าเหมียวโปรดรอสักครู่ และลิ้มรสชาหอมอย่างละเมียดละไม”
เหมียวฉางเฟิงพยักหน้ารับ
ต้วนจิ่งชิวคำนับแล้วเดินออกไป
เรื่องนี้นางต้องไปถามด้วยตนเอง สำหรับท่านหมอมู่ชวนแล้ว นางต้องให้เกียรติอย่างสูงสุด ในใจต้วนจิ่งชิว ฐานะของท่านหมอมู่ชวนอยู่เหนือสิ่งอื่นใด
เดิมทีหลินเฟิงกำลังสงบจิตศึกษาปัญหาเกี่ยวกับเคล็ดวิชา และได้รับประโยชน์จากสิ่งนี้ไม่น้อย ทำให้เขาเข้าใจโลกผู้บำเพ็ญตนลึกซึ้งยิ่งขึ้น
การปิดด่านครั้งนี้กินเวลาหลายวัน เขาหมกมุ่นอยู่กับมันจนถอนตัวไม่ขึ้น
มิน่าเล่า ผู้บำเพ็ญตนในหุบเขาลึกเหล่านั้นจึงปิดด่านฝึกฝนกันหลายปี แต่ยังคงหมกมุ่นไม่คลาย ทั้งยังไม่แยแสชื่อเสียงและผลประโยชน์ทางโลก