หลินเฟิงยิ้มชื่นชมให้หงเซียว
“ดี ถ่ายทอดคำสั่งให้เฉิงเหลียง นำคนไปยังเรือเจิ้นซี จับใบ้ผู้นั้นมา แล้วคุมขังไว้ในเมืองชั่วคราว”
เวินเจี้ยนขานรับทันที ก่อนกวักมือเรียกเย่เหลียงไฉให้เข้ามา ส่วนตนหันไปถ่ายทอดคำสั่ง
“ระวังตัวด้วย ใบ้ผู้นั้นคงมีฝีมืออยู่บ้าง”
เผยชีอินเอ่ยเตือน
เวินเจี้ยนยิ้มให้นางแล้วพยักหน้า แสดงว่ารับทราบแล้ว
หลินเฟิงตรวจสอบทุกส่วนของเรือรบอย่างละเอียด เมื่อเห็นว่าโดยรวมพอใจแล้วจึงกล่าวว่า
“ไม่เลว คราวนี้ต้องให้เรือสองลำนี้แสดงบทบาทครั้งใหญ่ มอบความประหลาดใจให้จ้าวเจิง”
จวีเฉาเยว่กับเว่ยหมิงเพิ่งเดินเข้ามาใกล้ พากันสำรวจเรือรบทั้งลำด้วยความใคร่รู้
“ใต้เท้า เรือรบลำนี้จะโจมตีข้าศึกบนฝั่งได้อย่างไร?”
“ปืนใหญ่กับหน้าไม้น่ะสิ”
เว่ยหมิงถามอย่างสงสัย “อานุภาพสังหารเป็นเช่นไร?”
“ยามนี้ยังบอกไม่ได้ แต่มีข้อหนึ่งที่แน่ชัด คือไม่ต้องกังวลเรื่องความปลอดภัยอีกแล้ว ไม่มีผู้ใดโจมตีทหารบนเรือได้”
“อืม นั่นก็จริง”
เว่ยหมิงวางมือบนแผ่นเกราะป้องกันที่กางออกอยู่หน้าไม้ เพียงสัมผัสก็รู้ได้ถึงความหนาหนักและแข็งแกร่ง
หลินเฟิงหันไปมองกัปตันเรือที่ติดตามอยู่เบื้องหลังอย่างสงบเสงี่ยมมาตลอด
ชายผู้นี้อายุราวสี่สิบกว่า รูปร่างกำยำ ผิวคล้ำ มือเท้าใหญ่
เขาชื่อก่วนอี้เฉิน ใช้ชีวิตอยู่บนผืนน้ำมานานหลายปี มีฝีมือควบคุมเรือเป็นเลิศ
ตามคำบอกเล่าของจูเจี๋ย ชายผู้นี้เคยเป็นเจ้าหอแห่งสมาคมขนส่งทางน้ำ รับหน้าที่เดินเรือให้สมาคมโดยเฉพาะ นับเป็นผู้ชำนาญการคนหนึ่ง
“กัปตันเรือก่วน เรือของท่านแล่นได้เร็วเพียงใด?”
ก่วนอี้เฉินตอบเสียงทุ้ม “เรียนแม่ทัพ โครงสร้างหางเสือของเรือลำนี้แปลกพิสดารยิ่ง หากแล่นเต็มกำลัง ความเร็วคงเหนือกว่าม้าศึก”