เผยชีอินกล่าวด้วยสีหน้าเคร่งขรึม
“ท่านอ๋องกล่าวถูกแล้ว เขารู้ว่าท่านอ๋องทะนุถนอมชีวิตทหารที่สุด ทั้งยังรู้ว่าต้าจงทำสงครามต่อเนื่องมาหลายปี มีผู้คนล้มตายนับไม่ถ้วน ทั่วทั้งแผ่นดินกว่าครึ่งล้วนมีผู้คนเบาบาง...”
หลินเฟิงยกมือขึ้น ขัดจังหวะคำพูดของเผยชีอิน
“ถึงอย่างนั้น เขาคิดว่าข้าอาจยอมเข้าเมืองไปเจรจากับเขาตามลำพัง เพียงเพื่อทัพหลวงต้าเจิ้งสี่หมื่นนายหรือ?”
เผยชีอินเผยรอยยิ้มบนใบหน้า
“แน่นอน...ว่าท่านอ๋องต้องยอม”
หลินเฟิงลุกขึ้น เอามือไพล่หลังแล้วเดินวนรอบห้อง
“จิ่งเจาเหิงผู้นี้ยังไม่เข้าใจข้า ต่อให้ไม่ใช่ทหารรักษาพระองค์สี่หมื่นนาย แต่เป็นกองกำลังสี่แสนนาย เขาจะทำอะไรหลินเฟิงอย่างข้าได้?”
“ท่านอ๋องช่างเป็นวีรบุรุษผู้กล้าหาญ ความองอาจนี้สูงเสียดฟ้า”
“พอได้แล้ว เจ้านี่ช่างไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำ”
“ก็แค่เปรียบเปรยเท่านั้น...”
หลินเฟิงไม่สนใจท่าทีงอนง้อของเผยชีอิน เขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนเอ่ยขึ้น
“ไปเถิด ตามข้าไปเมืองจิงตงสักเที่ยว”
“หา? เช่นนั้นถึงเวลาท่านอ๋องต้องช่วยข้าแล้ว”
“ไม่ได้ให้เจ้าเข้าเมือง รออยู่ข้างนอก คอยดูสถานการณ์ก็พอ”
เผยชีอินยิ้มหน้าบาน “รู้อยู่แล้วว่าท่านอ๋องเอ็นดูข้า”
หลินเฟิงส่ายหน้าอย่างอับจนปัญญา ก่อนหันหลังเดินออกไป
ภายในเมืองจิงตง จิ่งเจาเหิง แม่ทัพใหญ่แห่งต้าเจิ้ง มีเบ้าตาลึกโหล ใบหน้าหมองคล้ำ
ตลอดสามเดือนที่ผ่านมา เมืองสามแห่งซึ่งรวมถึงเมืองเจิ้นและเมืองหลี ตลอดจนทหารรักษาพระองค์สี่หมื่นนาย ต่างผ่ายผอมจนเหลืองซีด จิตใจเลื่อนลอย
ม้าศึกในเมืองถูกกินจนหมดแล้ว ส่วนชาวบ้านหลายหมื่นคนที่อดตายอยู่ในบ้านนั้น มากเสียจนไม่อาจนับได้