คุณชายเผิงเบิกตาดำขลับจ้องหลินเฟิง
“ดื่มสุราทำร้ายร่างกาย คราวหน้าอย่าฝืนอีกเลย น้ำแกงนี้ข้าตุ๋นเอง ไม่รู้ว่ารสชาติเป็นอย่างไร แต่ช่วยให้สร่างเมาได้จริง”
“อา ดี ๆ ขอบคุณ ขอบคุณ”
หลินเฟิงเองก็ไม่รู้ควรกล่าวสิ่งใดดี ฟังจากน้ำเสียงของอีกฝ่ายแล้ว คล้ายจะมีนัยบางอย่าง จึงทำได้เพียงรับคำ แล้วส่งสัญญาณให้เย่เหลียงไฉยกน้ำแกงมาให้
น้ำแกงยังร้อนอยู่ ทว่าเมื่อหลินเฟิงแตะลิ้น ก็รู้สึกได้ทันทีว่าใส่เกลือมากเกินไป
เขาไม่กล้าขมวดคิ้วหรือเบ้หน้า สีหน้ากลับต้องเผยความประหลาดใจออกมา
“อา น้ำแกงนี้รสกลมกล่อมยิ่งนัก อร่อย อืม อร่อยจริง ๆ”
คุณชายเผิงเผยสีหน้าภาคภูมิ ริมฝีปากแดงเผยอเล็กน้อย เผยให้เห็นฟันขาวดุจหิมะ เปล่งประกายราวหยกใต้แสงตะเกียง
“มา หลินเอ้อร์ เจ้าดื่มสักหน่อย อร่อยยิ่งนัก ไม่คิดเลยว่าฝีมือคุณชายเผิงจะยอดเยี่ยมถึงเพียงนี้”
เย่เหลียงไฉรับชามน้ำแกงมาด้วยความสงสัย แล้วยกขึ้นดื่มไปคำหนึ่ง
โชคดีที่เขาหันหลังให้พังซิ่วลี่ ใบหน้าจึงย่นยู่ราวผลมะระทันที เขาแยกเขี้ยวพลางร้องว่า
“อา อร่อย อร่อยจริง ๆ...”
หลินเฟิงฉวยโอกาสเอ่ยว่า “อร่อยก็ดื่มอีกสักหน่อย อย่าให้คุณชายเผิงเป็นห่วง”
เย่เหลียงไฉเข้าใจความหมายของหลินเฟิงแล้ว นั่นคือให้ตนดื่มน้ำแกงให้มาก อย่าเหลือไว้ให้เขา
พี่ใหญ่เอ่ยปากแล้ว เขาจะกล้าลังเลได้อย่างไร จึงขมวดคิ้วกรอกน้ำแกงเข้าปากอย่างฝืนทน
พังซิ่วลี่กลับไม่ยินยอม ก้าวเข้ามาสองก้าวแล้วใช้มือกดหม้อดินไว้
“หลินเอ้อร์ เจ้าไม่ได้ดื่มสุรามาก เหตุใดจึงดื่มน้ำแก้เมามากมายเพียงนี้”
เย่เหลียงไฉถือชามเปล่าค้างไว้ พลางเหม่อลอย