หลินเฟิงยิ้มขื่น
“ยังคงเป็นประมุขเฉียวที่สายตาเฉียบคมดุจสายฟ้า มองข้าออกจนได้ ช่างน่าละอายยิ่งนัก”
เฉียวเจินเจินกล่าวอย่างจริงใจว่า “มิใช่เช่นนั้น หนึ่งคือข้ามิได้ยึดติดลึกซึ้งนัก สองคือข้าเข้าใจวิถีนี้อย่างถ่องแท้ การแยกแยะจริงเท็จเป็นมรดกสำคัญของสำนักข้า ผ่านการฝึกฝนมาหลายสิบปี ท่านอ๋องไม่จำเป็นต้องโทษตนเอง”
“เจ้าเรียกข้าว่าหลินเฟิงเถิด คำว่าอ๋อง ในสายตาพวกเจ้าแล้วหาได้มีความหมายใดไม่”
“จักรพรรดิในโลกปุถุชน ในสายตาพวกเราก็มิได้ยิ่งใหญ่อันใด ทว่าท่านอ๋องมีน้ำหนักในฐานะสูงส่งยิ่ง ข้าได้ยินชื่อเสียงมานาน เพิ่งมีโอกาสพบในวันนี้ ช่างรู้สึกเสียดายที่มิได้พบกันเร็วกว่านี้”
“ประมุขเฉียวช่างเจรจานัก ทำให้หลินผู้นี้เบิกบานใจยิ่ง รู้สึกยินดีอย่างเต็มใจ”
หลินเฟิงนับถือสตรีผู้นี้จากใจ นอกจากมีปัญญาเฉียบแหลมจนแยกแยะจริงเท็จได้แล้ว ยังมีความฉลาดในการเข้าสังคมเหนือผู้อื่นอีกด้วย
หาได้ทึ่มทื่อเหมือนผู้บำเพ็ญตนที่ฝึกฝนอยู่ในหุบเขาลึกมาหลายปีไม่
ทั้งสองมิได้จากไป ต่างนั่งอยู่คนละฝั่งโต๊ะ จิบน้ำร้อนพลางพูดคุยกันตามสบาย
เพียงครึ่งคืน หลินเฟิงก็สังเกตเห็นผู้บำเพ็ญตนสิบสี่สิบห้าคนเหินผ่านเมืองประจำแคว้นไปตามลำดับ
แต่กลับไม่มีผู้ใดหยุดแวะเข้าไปตรวจสอบในเรือนของหลินเฟิงเลย
เรื่องนี้แสดงให้เห็นว่า ในหมู่ผู้บำเพ็ญตน คนฉลาดเช่นเฉียวเจินเจินมีอยู่ไม่มาก
หลินเฟิงถอนใจ “เฮ้อ กระบี่หักเพียงเล่มเดียวกลับทำให้โลกผู้บำเพ็ญวุ่นวายไปหมด พวกเฒ่าที่เก็บตัวฝึกฝนมาหลายปีเหล่านี้ แต่ละคนราวกับกินยาผิดขนาน พากันมาร่วมไล่ตามสิ่งที่ไร้ผล ไม่รู้คิดอย่างไรกัน”