เมื่อรู้ว่าเขาบาดเจ็บ ไม่เพียงเหล่าแม่ทัพนายกองในกองทัพเท่านั้น ชาวบ้านจำนวนมากยังนำอาหารนานาชนิดมารวมตัวกันอยู่ด้านนอกกองบัญชาการ
หลินเฟิงไม่อยู่ ไป๋จิ้งจึงรับหน้าที่ต้อนรับชาวบ้านผู้มีน้ำใจเหล่านั้น
เหล่าแม่ทัพนายกองรับมือได้ง่าย เพียงกล่าวไม่กี่คำก็เข้าใจ วางของไว้แล้วหันหลังจากไป
แต่ชาวบ้านยืนกรานว่าจะต้องพบหลินเฟิงที่ยังมีชีวิตอยู่ให้ได้
พวกเขาทนทุกข์กับชีวิตระหกระเหินมามากนัก กว่าจะมีบ้านที่สงบสุข และมีชีวิตที่อิ่มท้อง อบอุ่นกายได้สักที
จะให้ยอมสูญเสียไปอีกได้อย่างไร
เมื่อไม่ได้เห็นหลินเฟิง ใจของทุกคนก็ลอยคว้าง รู้สึกไม่มั่นคง
โดยเฉพาะพวกชายชราหญิงชรา ไม่ว่าไป๋จิ้งจะอธิบายอย่างไร พวกเขาก็ไม่ยอมจากไป
ในตะกร้าไม้ไผ่มีหมั่นโถวแป้งขาวหลายลูก ไข่ไก่ตะกร้าเล็ก เนื้อหมูหนึ่งชิ้น ต้นหอม กระเทียม และของจิปาถะอีกมากมาย
ทุกคนเบียดเสียดกันอยู่หน้าประตูกองบัญชาการ ไม่ส่งเสียงเอะอะ เพียงจ้องไป๋จิ้งด้วยแววตาเปี่ยมความหวัง ประหนึ่งกำลัง “เผชิญหน้า” กัน
พวกเขายืนกันมาเกือบหนึ่งชั่วยามแล้ว ไม่มีใครจากไปสักคน
ไป๋จิ้งจนปัญญา จำต้องส่งคนไปรายงานหลินเฟิง
เวลานี้หลินเฟิงกำลังจดจ่ออยู่กับหม้อเหล็กใบหนึ่งที่ปิดฝาแน่น บนฝาหม้อมีท่อเหล็กยื่นออกมา ปลายท่อที่โค้งงออยู่เหนือขวดกระเบื้องใบหนึ่ง
ถ่านใต้หม้อกำลังลุกโชน
ในอากาศอบอวลด้วยกลิ่นฉุนเฉพาะตัวของกระเทียม
เมื่อไม่มีเครื่องวัดอุณหภูมิ จึงไม่อาจควบคุมความร้อนได้อย่างแม่นยำ
หลินเฟิงทำได้เพียงอาศัยความรู้สึกและการสังเกต เพื่อประเมินว่าความร้อนสูงหรือต่ำเพียงใด
ทหารที่มารายงานถูกเฉิงเหลียงกับเวินเจี้ยนขวางไว้หน้าประตู ไม่ยอมให้รบกวนสมาธิของท่านแม่ทัพ