ในที่สุด โทกุงาวะ นารุชิเงะก็หอบหายใจหนักขึ้น พอฝืนพยุงร่างกายให้นั่งอยู่บนพื้นได้ ดวงตาก็กลอกมองไปรอบ ๆ ก่อนจะหยุดลงที่หลินเฟิง
“แค่ก ๆ...ข้า...ชาวบ้าน...อย่าฆ่า...”
หลินเฟิงมองเขาอย่างเฉยชา
“พูดภาษาต้าจงไปเรียนมาจากผู้ใด?”
“เอ่อ...ข้า...ออกทะเล...จับปลา...เรียนจากพวกเขา”
“เจ้าเป็นชาวประมงหรือ?”
“ใช่ จับปลา”
หลินเฟิงกวาดตามองโทกุงาวะ นารุชิเงะตั้งแต่หัวจรดเท้า
“ยื่นมือออกมา”
โทกุงาวะ นารุชิเงะสั่นเทาขณะยื่นฝ่ามือข้างหนึ่งออกมา
แม้เขาจะเป็นขุนศึก ทว่าตลอดปีไม่เคยจับดาบจับทวน เอาแต่ควบคุมการค้าขายอยู่บนเกาะคาชิมะ มือข้างหนึ่งจึงขาวเนียนละเอียด
“ชาวประมงคนหนึ่งมีผิวพรรณขาวเนียน มือก็ไม่มีแม้แต่ตาปลา ยังกล้าปลอมตัวเป็นชาวบ้านอีก คิดว่าพวกเราโง่งมหรือ?”
หลินเฟิงโบกมืออย่างดูแคลน
“เอาละ โยนลงทะเลให้ปลาแทะกินเสีย”
ทหารหลายนายก้าวเข้ามาจับแขนขาของโทกุงาวะ นารุชิเงะ แล้วยกตัวเขาขึ้นอย่างแรง
โทกุงาวะ นารุชิเงะพลันร้อนใจ เขาทำการค้าบนเกาะคาชิมะมาหลายปี สะสมทรัพย์สินไว้มากมาย ยังไม่ทันได้เสวยสุข จะตายเช่นนี้ได้อย่างไร?
“ช้าก่อน หยุด ข้า...มีเงิน ยกให้เจ้าทั้งหมด...”
ครั้นได้ยินว่ามีเงิน หลินเฟิงก็โบกมือทันที เป็นสัญญาณให้ทหารหยุดมือ
“ว่ามา เจ้าร่ำรวยเพียงใด?”
“มาก...มากมาย...”
โทกุงาวะ นารุชิเงะมิใช่คนโง่ คนตรงหน้ามีท่าทีไม่ธรรมดา อีกทั้งบนผืนน้ำด้านหลังยังมีเรือรบขนาดใหญ่ที่ทำให้เขาขวัญหนีดีฝ่อจอดอยู่
ดูจากท่าทางแล้ว เงินทองธรรมดาคงไม่อาจทำให้คนผู้นี้เมตตาได้
“มากมายเพียงใด?”
โทกุงาวะ นารุชิเงะไม่กล้าลังเล “ทองเงินนับหมื่นตำลึง...”