เย่เหลียงไฉลอบพึมพำในใจ พลางขยับร่างกายเล็กน้อย เล็งปากกระบอกปืนไปยังแม่ทัพโจรสลัดร่างเตี้ยล่ำ แล้วกลั้นหายใจชั่วขณะ
นิ้วชี้ขวาค่อย ๆ ออกแรงกดไกไปด้านหลัง ตัวปืนสั่นสะเทือน แรงกระแทกมหาศาลพลันถาโถมเข้าที่หัวไหล่
เย่เหลียงไฉฝืนประคองร่างให้มั่นคง ก่อนสังเกตอาการของแม่ทัพโจรสลัดผ่านกล้องเล็ง
เขาเห็นแม่ทัพโจรสลัดร่างเตี้ยล่ำชะงักร่างที่กำลังก้าวไปข้างหน้า หลังปืนสั่นสะเทือนไปได้เพียงชั่วลมหายใจ บริเวณขมับด้านข้างพลันระเบิดเป็นละอองโลหิต
ร่างเตี้ยล่ำล้มฟาดไปด้านข้าง
นายทหารโจรสลัดรอบด้านต่างยืนนิ่งงัน ไม่รู้ว่าเกิดสิ่งใดขึ้น ได้แต่จ้องมองหัวหน้าของตนอย่างเหม่อลอย ขณะศีรษะแตกเลือดอาบและล้มลงกับพื้น
ความเงียบงันดำเนินอยู่ชั่วขณะ ก่อนที่สถานการณ์จะพลันโกลาหล
ปู้หยุนถิงขยับเข้ามาใกล้ในยามนี้ มองความวุ่นวายในค่ายโจรสลัดที่อยู่ไกลออกไป แล้วเอ่ยชมว่า
“บัดซบ วิชาปืนของเหลียงไฉเก่งกาจขึ้นทุกวัน คนตั้งมากมายอยู่ไกลเพียงนั้น กระสุนนัดเดียวก็ระเบิดศีรษะแม่ทัพนั่นได้ ท่านอ๋องมองคนไม่ผิดจริง ๆ”
เย่เหลียงไฉผ่อนลมหายใจ หมุนคอที่แข็งเกร็งไปมา แล้วเห็นทหารหน่วยรบพิเศษของกองทัพเจิ้นซีสองนายซึ่งอยู่ไม่ไกล กำลังมองตนด้วยสายตาเลื่อมใส
เขาอดรู้สึกภาคภูมิใจอยู่บ้างไม่ได้
“นี่นับเป็นอะไร รอให้มีระยะยิงไกลกว่านี้เมื่อไร ข้าจะแสดงยิงนัดเดียวเข้าหัวให้ดู”
ปู้หยุนถิงเบ้ปาก “เอาเถิด ให้เจ้าได้อวดเสียจนพอใจแล้ว พวกเราควรไปกันหรือยัง”
เสียงปืนทำให้เหล่าโจรสลัดในค่ายแตกตื่น หลายคนพากันตรวจดูสถานการณ์รอบด้าน
เย่เหลียงไฉส่ายหน้า “ไม่ต้องร้อนใจ ระยะห่างเช่นนี้ พวกมันยังจับต้นชนปลายไม่ถูก รออีกสักครู่เถิด”