ยามนี้ โอนิมากินำคนสามคนออกจากฝูฉางโจว มาถึงเมืองลั่วเฉิงแล้ว
ทั้งสามเป็นโจรสลัดจากนอกตระกูลโอนิมากิ ทว่าล้วนเป็นบุคคลเลื่องชื่อในหมู่โจรสลัด
แต่ละคนมีวิชาเอกเป็นของตน โอนิมากิใช้ผลประโยชน์ก้อนโตชักชวนพวกเขามา โดยรับปากว่าหากสังหารหลินเฟิงได้ ฮ่องเต้ต้าเจิ้งย่อมจัดหาที่พำนักให้แก่ตระกูลของพวกเขา
ในบรรดาคนทั้งสี่ ผู้ที่อายุมากที่สุดมีอายุถึงหกสิบสองปี เป็นชายชรานามว่าสึรุตะ จู คิ้วและหนวดเคราขาวโพลน หลังงองุ้ม เดินแต่ละก้าวก็โงนเงนราวกับลมแรงเพียงนิดเดียวก็อาจพัดล้มได้
ส่วนผู้ที่อายุน้อยที่สุดปีนี้มีอายุสิบสี่ปี ชื่อว่าอัตสึมิ ซาวะ ภายนอกเป็นเด็กหญิงตัวเล็กน่ารัก ผมดำผิวขาว สวมเสื้อคลุมตัวโคร่งอยู่เสมอเพื่อซ่อนร่างน้อยไว้ภายใน ดวงตากลมโตเผยความงุนงงอยู่ตลอดเวลา ราวกับไม่เข้าใจสิ่งใดเลย
คนที่ดูปกติที่สุดคือชายหนุ่มวัยยี่สิบกว่า นามว่ามิซุกาวะ
รูปร่างสูงโปร่ง สวมเสื้อผ้าหยาบแขนกว้าง ใบหน้าเคร่งขรึม ที่เอวเหน็บดาบยาวและดาบสั้นไว้อย่างละเล่ม
เมื่อรวมโอนิมากิเข้าไปด้วย ทั้งสี่เดินอยู่บนถนนใหญ่ในเมืองลั่วเฉิง ดึงดูดสายตาผู้คนโดยรอบ
แต่พวกเขากลับไม่สนใจใคร พูดคุยกันเจื้อยแจ้วด้วยภาษาที่ไม่ใช่ภาษาต้าจง
“โอนิมากิ เจ้าต้องการให้พวกเราสังหารผู้ใด?”
มิซุกาวะมองตรงไปข้างหน้า สีหน้าไร้อารมณ์
“คนผู้นั้นไม่ได้อยู่ที่นี่ พวกเราต้องหารือกันก่อน วางแผนให้รัดกุม จึงจะมีโอกาสทำภารกิจนี้สำเร็จ”
โอนิมากิอธิบายอย่างจริงจัง
อัตสึมิ ซาวะเผยฟันขาวซี่เล็ก แล้วหัวเราะคิกคัก
“ฆ่าคนยังต้องวางแผนอะไรอีก บอกชื่อมาเถิด เหมยเจ๋อจัดการเอง”