“โอ้? คิดไม่ถึงเลยว่าหลินเฟิงอย่างข้าจะมีชื่อเสียงโด่งดังถึงเพียงนี้?”
หลินเฟิงถอนสายตากลับมา แสร้งทำสีหน้าประหลาดใจเอ่ยขึ้น
“ย่อมเป็นเช่นนั้น ศิษย์สายในแห่งอารามอวี้เฉวียนบนภูเขาอวี้ฝู ผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์แห่งต้าจง ถ่งหลิ่งกองทัพเจิ้นซี ได้ยินว่ากระบี่หักก็เป็นของที่ออกจากมือท่าน ทั้งยังเคยสร้างความปั่นป่วนไม่น้อยในโลกผู้บำเพ็ญ เมื่ออายุเพียงสามสิบปี”
สตรีนางนั้นขยับเข้ามาสองก้าว ก่อนจะยืดอกขึ้นเล็กน้อยแล้วเอ่ยเสียงเบา
หลินเฟิงแบมือ “กระบี่หักมอบให้ผู้อื่นไปแล้ว พี่สาวมาเสียเที่ยวแล้วกระมัง”
สตรีนางนั้นกวาดสายตามองรอบด้าน
“ข้ารู้ว่าท่านมอบกระบี่หักให้เจ้าสำนักเกาเจิ้งชิง แต่พวกเขากลับส่งกระบี่หักคืนมา คงคิดจะส่งปัญหากลับมาให้ท่านด้วย”
“เชิญนั่งเถิด พี่สาว มิสู้เล่าเรื่องนี้ให้ละเอียดสักหน่อย”
ถึงอย่างไรก็ว่างอยู่แล้ว หลินเฟิงจึงพยักหน้ากล่าว
สตรีนางนั้นโบกมือ “ปีนี้ข้าอายุหกสิบหกแล้ว ท่านยังเยาว์วัยนัก เรียกข้าว่าพี่สาวย่อมไม่เหมาะ”
ขณะกล่าว นางเดินไปยังข้างโต๊ะอย่างเชื่องช้าแล้วนั่งลง
ดูคล้ายไม่รีบร้อนจะตามหากระบี่หัก
“เช่นนั้นข้าควรเรียกท่านว่าอย่างไร?”
“เฉียวเจินเจิน เจ้าสำนักเฉียนเจินแห่งภูเขาเยี่ยนตั่ง”
“อ้อ เจ้าสำนักเฉียว ข้าเสียมารยาทแล้ว”
“คิก ๆ ๆ... ก่อนหน้านี้ท่านกับข้าก็ไม่เคยรู้จักกัน จะเสียมารยาทอันใด ข้าเฉียวเจินเจินไม่เคยออกจากสำนัก ชื่อเสียงยิ่งเทียบหลินเฟิงอย่างท่านไม่ได้ เฮ้อ...”
เฉียวเจินเจินหันมองหลินเฟิง พลางถอนหายใจ
“คิดไม่ถึงเลยว่าเด็กหนุ่มอายุน้อยเพียงนี้ จะก้าวเข้าสู่แถวหน้าของผู้บำเพ็ญตนในแวดวงผู้บำเพ็ญตนได้ ผู้ที่ควรกล่าวว่าเสียมารยาทคือข้าต่างหาก”