ระยะห่างกำลังลดลงอย่างรวดเร็ว กองปืนใหญ่เบาของเซี่ยจ้งแบ่งออกเป็นสามชุด ชุดละ 12 กระบอก ส่วนปืนใหญ่ที่เหลืออีก 4 กระบอกเก็บไว้เป็นกำลังสำรอง
เซี่ยจ้งย่อตัวอยู่บนผืนหญ้ารกแห่งหนึ่ง หรี่ตามองกระแสผู้คนสีดำที่อยู่ใต้เนินลาด
“วัดระยะ เตรียมปืนใหญ่”
เมื่อเห็นว่าระยะห่างใกล้เคียงพอแล้ว เขาก็ออกคำสั่งทันที
พลวัดระยะยกกล้องส่องทางไกลขึ้น กะระยะห่างระหว่างทั้งสองฝ่ายอย่างละเอียด
“ข้าศึกเข้ามาในระยะสองลี้ครึ่งแล้ว เปิดปืนใหญ่ได้”
“ปล่อยให้พวกมันเข้ามาในระยะไม่ถึงสองลี้ แล้วค่อยเปิดปืนใหญ่”
ปืนใหญ่ทั้งสามชุดตั้งเรียงเป็นรูปพัด เล็งไปยังที่ราบเบื้องล่างของเนินลาด เมื่อกองโจรสลัดเคลื่อนใกล้เข้ามา พลปืนใหญ่ก็จุดแท่งจุดไฟในมือ
“ข้าศึกเข้ามาในระยะสองลี้แล้ว เปิดปืนใหญ่ได้”
“ยิง!”
สิ้นคำสั่ง ไส้ชนวนดินปืนก็ถูกจุด ปืนใหญ่หลายสิบกระบอกพ่นเปลวไฟออกมาพร้อมกันแทบจะในทันที ลูกปืนใหญ่พุ่งผ่านท้องฟ้ายามราตรี ทิ้งแสงงดงามเป็นสายราวดอกไม้ไฟ
ผืนดินสั่นสะเทือน ฝีเท้าของกองทัพโจรสลัดที่กำลังบุกเข้ามาชะงักไปเล็กน้อย
“แยกย้าย! แยกย้าย! ปืนใหญ่โจมตี...”
นายกองโจรสลัดตะโกนจนสุดเสียง
“ตูม! ตูม! ตูม!” เสียงระเบิดอันรุนแรงนับไม่ถ้วนกลบเสียงของพวกเขาจนมิด
“เร็วเข้า บุกฝ่าออกไปให้พ้นระยะยิงปืนใหญ่...”
นายกองโจรสลัดผู้มีประสบการณ์ตะโกนลั่น นำเหล่าทหารใต้บังคับบัญชาพุ่งทะยานไปข้างหน้า
ลูกปืนใหญ่หลายสิบลูกระเบิดเป็นประกายไฟหลายสิบดวงบนเนินลาด แสงเพลิงวาบวับดุจสายฟ้าส่องสว่างไปทั่วผืนดิน เผยให้เห็นเงาร่างมนุษย์แหลกเหลวที่ปลิวขึ้นไปกลางอากาศ