อารากิ มาซาชิเงะหัวเราะเย็นชาอย่างหยิ่งผยอง
“หึ ๆ ฝีมือแค่นี้ยังกล้าแตะต้องศิษย์สำนักเหอฉี ช่างรนหาที่ตายเสียจริง”
สิ้นเสียง เขาก็พุ่งเข้าใส่หลินเฟิงอย่างรวดเร็วอีกครั้ง
เมื่อปะทะกันซึ่งหน้าไม่ได้ หลินเฟิงจึงอาศัยท่วงท่าที่รวดเร็วจนถึงขีดสุด หลบหลีกวนเวียนไปมาและฉวยโอกาสโต้กลับ
คิดไม่ถึงว่าอารากิ มาซาชิเงะผู้นี้จะมิใช่คู่ต่อสู้ที่บากุริว ทันแห่งสำนักเท็นริชินจะเทียบได้ ไม่เพียงปราณแท้ที่หมัดและเท้าของเขาปลดปล่อยออกมาจะหนักแน่นรุนแรง ทั้งท่วงท่ายังคล่องแคล่วว่องไว ไม่ด้อยไปกว่าหลินเฟิงแม้แต่น้อย
เห็นได้ชัดว่าคนผู้นี้ต่อสู้กับผู้อื่นอยู่เป็นนิจ แตกต่างจากผู้บำเพ็ญตนระดับสูงที่เก็บตัวฝึกฝนอยู่ในถ้ำมานานปีอย่างสิ้นเชิง
เช่นเดียวกับหลินเฟิง เขาผ่านศึกเป็นตายมานับครั้งไม่ถ้วน จนหล่อหลอมรูปแบบการต่อสู้ที่เฉียบคมและเป็นเอกลักษณ์ขึ้นมา
หลินเฟิงรู้สึกว่าท่าไม่ดี หากสู้ต่อไปเช่นนี้ ตนย่อมไม่ได้เปรียบแม้แต่น้อย
หากยืดเยื้อออกไป ผู้พ่ายแพ้ในท้ายที่สุดย่อมเป็นตนแน่
ทว่า หากคิดอาศัยความเร็วหลบหนี อีกฝ่ายย่อมไม่หลงกล และจะระบายโทสะใส่ฉุยอิ๋งกับคนอื่น ๆ แทน
ไม่รู้ว่าถูกหมัดถูกเท้าไปกี่ครั้ง หลินเฟิงปวดระบมไปทั้งร่าง เลือดลมภายในปั่นป่วนพลุ่งพล่าน
บัดนี้เขาจึงนึกเสียใจที่มอบกระบี่หักให้ผู้อื่นไปเร็วเกินไป
แม้อีกฝ่ายจะถูกหมัดและเท้าของตนไม่น้อยเช่นกัน แต่กลับราวกับไม่เป็นอะไร ทั้งการออกหมัดและเตะยังไม่ติดขัดแม้แต่นิด
เมื่อเทียบกันแล้ว ไม่ช้าก็เร็วตนคงถูกอีกฝ่ายซ้อมจนเลือดออกภายในและสิ้นชีวิตก่อน
ยามนี้ปราณแท้ในร่างหลินเฟิงเริ่มปั่นป่วน หากยังฝืนสู้ต่อ ผลลัพธ์ย่อมชัดเจนอยู่แล้ว
หลินเฟิงสู้พลางถอยร่น สถานการณ์ยิ่งตกเป็นฝ่ายถูกกระหน่ำโจมตีอย่างยากลำบาก