หลินเฟิงยกมือนวดขมับ เรื่องราวในหัวมีมากมายจนทำให้เขาเหนื่อยล้าอย่างยิ่ง
แม้การกวาดล้างโจรสลัดของกองทัพเจิ้นซีจะสะใจยิ่งนัก ทว่าภารกิจเบื้องหลังกลับสิ้นเปลืองทั้งกำลังสมองของเขา ตลอดจนกำลังคน ทรัพยากร และเงินทองของกองทัพเจิ้นซีไปมหาศาล
ยุทโธปกรณ์ทุกชิ้น หลินเฟิงล้วนมุ่งให้ดีที่สุด แม้แต่เสบียงอาหารของทหารก็ต้องมีคุณค่าทางโภชนาการ เสื้อกันหนาวในฤดูหนาวและเนื้อผ้าสำหรับเสื้อผ้าฤดูร้อนก็ต้องเป็นของชั้นดี
ทุกสิ่งล้วนต้องอาศัยเงินทองจำนวนมากค้ำจุน ไป๋จิ้งคงกำลังลอบกลัดกลุ้มอยู่ไม่น้อย เดิมทีก็แทบจะชักหน้าไม่ถึงหลังอยู่แล้ว เคราะห์ดีที่ยึดทรัพย์สินของไท่ซือว่านเฉวียนแห่งต้าจงมาได้ การเงินของกองทัพเจิ้นซีจึงคลี่คลายลงบ้าง
หากยังให้ไป๋จิ้งควักเงินก้อนใหญ่ออกมาช่วยเหลือดินแดนทางใต้ของต้าจงอีก คงเป็นไปไม่ได้
ยามนี้มีเพียงหนทางให้ดินแดนทางใต้ของต้าจงฟื้นตัวขึ้นมาด้วยตนเอง
หลินเฟิงเห็นเผยชีอินยกหม้อซุปเข้ามาอีกครั้ง ไม่รู้ว่านางตุ๋นซุปอะไรมาให้เขา
“ชีอิน เจ้าคิดว่าข้าควรไปหาเงินก้อนใหญ่มาจากที่ใด?”
เผยชีอินเพิ่งเข้าห้องมาก็ได้ยินหลินเฟิงถามเช่นนั้น นางจึงมองเขาด้วยสีหน้างุนงง
“ท่านอ๋องต้องใช้เงินเท่าใดหรือเพคะ?”
“ไม่ใช่ข้าจะใช้เงิน แต่ดินแดนทางใต้ของต้าจงต้องการเงินทุนจำนวนมาก”
เผยชีอินจึงเข้าใจ นางวางหม้อซุปลงบนโต๊ะอย่างเบามือ ขมวดคิ้วครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง
“เงินจำนวนนี้มิใช่น้อย ๆ เมืองและหัวเมืองทั่วไปล้วนแบกรับไม่ไหว”
“เพราะเช่นนี้ข้าถึงได้กลัดกลุ้ม”
ทันใดนั้นดวงตาของเผยชีอินก็เป็นประกายขึ้น
“ท่านอ๋อง เคยตรัสกับหม่อมฉันว่า ที่ขันทีจู...”
หลินเฟิงยิ้มขื่นพลางโบกมือ “ข้าเคยลองคิดถึงสมบัติของเขาแล้ว ไม่ต้องพูดถึงว่ามันอยู่ไกลถึงนครหลวง ต่อให้มีเงินทองมหาศาลเช่นนั้นอยู่ในบ้านเขา ข้าจะขนออกจากเมืองมาได้อย่างไร?”