เหยียนจิ่นยืนอยู่นอกประตูใหญ่ของโรงแลกเงินตระกูลต้วน เงยหน้ามองอาคารสูงตระหง่านโอ่อ่าตรงหน้า เมื่อเทียบกับร้านรวงอื่นในเมือง ที่นี่ดูสง่างามภูมิฐานกว่ามาก
ทว่าในใจเหยียนจิ่นกลับไม่เห็นอยู่ในสายตา
ผู้คนที่เดินเข้าออกตรงหน้าไม่ต่างจากมดปลวกตัวหนึ่ง ขอเพียงเขาต้องการ แค่ยื่นมือออกไปก็ขยี้พวกมันตายได้เป็นกลุ่ม
ต้วนจิ่งชิวเป็นเจ้าของที่นี่ ด้วยคำขอของลู่ฟาง เหยียนจิ่นจึงไม่อาจบุกเข้าไปโดยพลการ และยิ่งไม่อาจลงมือสังหารผู้คนต่อหน้าธารกำนัล
ยามนี้เขาเพียงมาสำรวจสถานที่ หากจะลงมือก็ต้องรอจนถึงกลางคืน เมื่อรอบข้างไร้ผู้คน จึงจะทำให้ต้วนจิ่งชิวประสบเหตุไม่คาดฝันได้
เหยียนจิ่นยืนอยู่ครู่หนึ่ง พลางใช้จิตกวาดตรวจเรือนใหญ่ตระกูลต้วนทั่วทั้งบริเวณ ทั้งโครงสร้างและตำแหน่งของผู้คนล้วนกระจ่างชัดในใจ
จากนั้นจึงหมุนกายจากไป
ทว่าเขาไม่รู้เลยว่า หลินเฟิงซึ่งซ่อนตัวอยู่ในเรือนตระกูลต้วนพลันสัมผัสได้ถึงกระบี่หักที่ห่ออยู่ในเสื้อผ้า มันเริ่มสั่นไหวอย่างรวดเร็ว
แม้หลินเฟิงจะวางกระบี่หักไว้ตรงปลายเตียง แต่จิตของเขาเชื่อมโยงกับมัน เมื่อกระบี่หักส่งสัญญาณเตือน หลินเฟิงก็เข้าใจได้ในทันทีว่ามีผู้บำเพ็ญเข้ามาใกล้ที่นี่อีกแล้ว
หลินเฟิงขมวดคิ้ว เหตุใดจึงมาเร็วถึงเพียงนี้?
เป็นข่าวที่คุโรดะ ชิส่งออกไป ทำให้สึรุตะ เก็นตามมาหรือ?
แต่จากความถี่ที่กระบี่หักสั่นไหว ดูแล้วผู้บำเพ็ญผู้นี้ไม่ใช่คนระดับนั้น หากเป็นคนที่มีฝีมือใกล้เคียงกับคุโรดะ ชิ
บางทีอาจเป็นศิษย์ของสำนักมุเน็นริว พี่น้องร่วมสำนักของคุโรดะ ชิตามมาถึงแล้ว
หลินเฟิงตัดสินใจว่า ตราบใดที่ร่องรอยของตนไม่ถูกเปิดเผย ไม่ว่าผู้ใดจะมา เขาก็จะไม่สนใจ ขอเพียงต้วนจิ่งชิวปลอดภัย