“พวกเจ้าจงกลับไปยังกองกำลังของตนโดยเร็ว แล้วสั่งให้ทุกคนเตรียมป้องกัน อิโต นากายะ เจ้าจงรวบรวมกำลังพลใต้เมืองจิงตง แล้วถอยไปตั้งรับที่อำเภอกว่างเฟิง โอตานิ โยชิ จงเสริมการป้องกันค่ายทางตะวันออกของลั่วเฉิง ซาโนะ เฮียวเอะ เจ้าส่งคนไปแจ้งหลินเฟิง บอกว่าจุดเจรจาเปลี่ยนเป็นอำเภอเฟิงผิง”
โฮโจ โนบุนาริ กล่าวยืดยาวรวดเดียว ก่อนจะผ่อนลมหายใจลงเล็กน้อย
“ทุกท่าน หลังการเจรจาล้มเหลว เราต้องเตรียมรับมือการหนีบตีจากกองทัพเจิ้นซีกับทัพหลวงต้าเจิ้ง นับจากนี้ กองทัพต้าเหอของเราจะเปลี่ยนจากรุกเป็นรับ ขอเพียงรักษาสี่เมืองริมทะเลไว้ได้ แล้วรอกำลังสนับสนุนที่ตามมาก็พอ”
แม่ทัพใหญ่ทั้งสามที่ติดตามอยู่เบื้องหลังไม่ต้องให้เขาอธิบายเพิ่มเติม ต่างเข้าใจปัญหาที่ซ่อนอยู่ พวกเขาขานรับ ก่อนจะแยกย้ายกันไป
ซาโนะ เฮียวเอะไม่ได้จากไป ยังคงติดตามอยู่เบื้องหลังโฮโจ โนบุนาริ
“ยังไม่รีบไปอีกหรือ?”
“แม่ทัพใหญ่ ไม่จำเป็นต้องไปหรอก หลินเฟิงไม่มีทางมาแน่ ไม่บอกเสียยังดีกว่า หากส่งข่าวเช่นนี้ไป สิ่งที่รอพวกเราอยู่เกรงว่าจะเป็นกระสุนปืนใหญ่จากกองทัพเจิ้นซี”
ซาโนะ เฮียวเอะพึมพำ
โฮโจ โนบุนาริ หันกลับมา จ้องเขาเขม็งอย่างดุดัน
“เจ้าจะเลือกต้านกระสุนปืนใหญ่ของกองทัพเจิ้นซี หรืออยากให้โทโยโทมิ เท็งโคตัดคอเจ้า?”
ซาโนะ เฮียวเอะชะงัก ถอนหายใจ แล้วหันหลังเดินจากไป
ภายในเมืองหย่งหนิง หลินเฟิงได้รับรายงานจากทหารม้าสอดแนม
ทัพหลวงต้าเจิ้งส่งกำลังพล 20,000 นาย ทยอยออกจากนครหลวง เมืองลั่วซี อำเภอหลินลั่ว และสถานที่อื่น ๆ ไปรวมพลที่เมืองรักษาการณ์สองแห่งของนครหลวง คือเมืองหลีและเมืองตุ้ย
หลานอวี่ก็ฝากคนนำข่าวมาบอกเช่นกันว่า กำลังพล 20,000 นายนี้เป็นกองกำลังที่องค์รัชทายาทต้าเจิ้งจัดส่งมายังแนวหน้าของกองทัพเจิ้นซี เป็นหนึ่งในเงื่อนไขความร่วมมือระหว่างทั้งสองฝ่าย กองทัพเจิ้นซีสามารถส่งคนไปรับตัวและสั่งการได้