อาณาเขตของผู้อื่น หากไม่ต้องลงแรงด้วยตนเองก็พอทำเนา แต่หากกระทบผลประโยชน์ของตน ย่อมไม่ได้เป็นอันขาด
“แม่ทัพใหญ่โทโยโทมิกล่าวมีเหตุผล อนุมัติ”
“ขอบพระทัยในพระมหากรุณาธิคุณ กระหม่อมจะสู้จนตัวตาย ไม่มีวันถอย แม้ต้องตายพร้อมศัตรูก็ไม่เสียดาย...”
จักรพรรดิคัมมุยกมือห้ามเขาพูดต่อ
“เราต้องการให้เจ้ากำจัดศัตรูที่รุกราน กองทัพเจิ้นซีเอาชนะศึกได้ ล้วนอาศัยเรือแล่นเร็วและปืนใหญ่ยิงได้ไกล ขอเพียงขึ้นฝั่งแล้ว เจ้ายังไม่เชื่อในความสามารถของกองทัพชั้นยอดแห่งต้าเหออีกหรือ ว่าเหนือกว่าพวกเขามากนัก ศึกครั้งนี้ หากเจ้าทุ่มเท ย่อมชนะเป็นแน่”
“พ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมสมควรตาย ใจคิดปกป้องแผ่นดินร้อนรนเกินไป จึงมองข้ามข้อได้เปรียบของต้าเหอเรา”
จักรพรรดิคัมมุโบกพระหัตถ์ “ไปเถิด เรารอฟังข่าวดีจากเจ้า”
โทโยโทมิ คาซูโอะค้อมกายคำนับ ถอยหลังไปหลายก้าว ก่อนหันหลังออกจากประตูตำหนัก
เขามุ่งหน้าออกจากพระราชฐานด้วยท่าทีประหนึ่งพร้อมตาย โบกมือเรียกให้ผู้ใต้บังคับบัญชาตามมา แล้วสาวเท้าไปข้างหน้า
ศัตรูบุกมาถึงหน้าประตูบ้านแล้ว คนในตระกูลส่งจดหมายลายมือของประมุขมาแต่เนิ่น ๆ กำชับให้โทโยโทมิ คาซูโอะหาทางรักษาเกาะชินมงของตระกูลไว้ให้ได้
สถานการณ์เช่นนี้ทำให้ตระกูลใหญ่เล็กทั้งหลายของต้าเหอต่างหวาดหวั่นจนอยู่ไม่เป็นสุข กองทัพเจิ้นซีมีขวัญกำลังใจฮึกเหิม เพียงไม่กี่วันก็ยึดเกาะของต้าเหอไปได้ถึงสี่แห่งติดต่อกัน
แต่ละตระกูลล้วนแก่งแย่งชิงดีอยู่เบื้องหลัง หากปล่อยให้สถานการณ์ดำเนินต่อไปเช่นนี้ ไม่เพียงผลประโยชน์ของตนเท่านั้น แม้แต่ต้าเหอทั้งแผ่นดินก็ยังตกอยู่ในอันตราย