แรงกดใต้ฝ่าเท้าผ่อนลงเล็กน้อย คิโอวาตาริจึงดิ้นรนหลุดพ้นจากการเหยียบย่ำของเขาได้
ทว่าเขากลับลืมไปว่าต้นขาของตนบาดเจ็บอยู่ ทั้งยังถูกก้อนหินเล็ก ๆ ของหลินเฟิงซัดเข้าที่สะโพก กระดูกถึงไม่หักก็คงร้าวแล้ว
คิโอวาตาริเพิ่งลุกขึ้นและก้าวออกไปได้ก้าวเดียว ก็ร้องโอดโอยก่อนจะทรุดลงกับพื้นอีกครั้ง
ขณะนั้นเอง เจ้าหน้าตายก็ไม่รู้โผล่มาจากที่ใด ครั้นเห็นคิโอวาตาริยังดิ้นรนอยู่บนพื้น ก็สาวเท้าเข้าไปหา ยกดาบแทงทันที
คิโอวาตาริตะโกนเสียงดังว่า “ช้าก่อน ข้าพูดไปแล้ว...”
ปากกล่าวไป มือก็ชักดาบสั้นจากเอวขึ้นปัดป้อง
ใครจะคิดว่าดาบของเจ้าหน้าตายจะรวดเร็วถึงเพียงนี้ ดาบตรงในมือเขาว่องไวดุจทวนสั้น เพียงพริบตาเดียวก็ปะทะกับดาบสั้นในมือคิโอวาตาริ เกิดประกายไฟแลบเป็นสาย ปลายดาบแทงเข้าอกของคิโอวาตาริไปแล้ว
หลินเฟิงหันกลับมากวาดตามองโดยรอบ ไม่พบผู้ใดอยู่เลย นอกจากเจ้าหน้าตายที่ยืนอยู่ข้างกาย
เขาพึมพำเสียงแผ่วว่า “โอนิฟูจิ อิตสึ...”
จากนั้นยกมือกวักเรียกเจ้าหน้าตาย แล้วสาวเท้าไปทางริมทะเลสาบ
ที่นี่ไม่อาจอยู่ต่อได้อีก บางทีอีกไม่นานกองทัพโจรสลัดอาจล้อมเข้ามา
ทั้งสองเดินเลียบฝั่งทะเลสาบมุ่งลงใต้ จุดหมายหลักยังคงเป็นเมืองฝูหนิง
เหตุใดหลินเฟิงจึงมุ่งหน้าไปยังเมืองฝูหนิงอย่างไม่ลดละ? เพราะเขาเคยดูแผนที่และวิเคราะห์แล้วเห็นว่า เมืองฝูหนิงตั้งอยู่ใจกลางภาคใต้ของต้าจง
หากโจรสลัดยึดครองพื้นที่ทางใต้ทั้งหมดได้ ย่อมต้องใช้เมืองฝูหนิงเป็นศูนย์กลาง และตั้งที่พำนักของผู้นำไว้ที่นั่น
แน่นอนว่าอาจเป็นเมืองหลวงประจำแคว้นหนานไถก็ได้ เมืองหลวงประจำแคว้นทั้งสองแห่งนี้ต้องเป็นหนึ่งในนั้นแน่
หลินเฟิงเดิมพันว่าต้องเป็นฝูหนิง ดังนั้นเขาจึงมุ่งหน้าไปยังเมืองหลวงประจำเมืองฝูหนิง เพื่อดูว่าจะสังหารหัวหน้าโจรสลัดได้อีกสักกี่คน