ยามาดะ ชุนครุ่นคิดครู่หนึ่งก่อนกล่าวว่า “ส่งคนอีกห้าร้อยนายไปตำหนักจื่อเฉิน ต้องคุ้มครองความปลอดภัยของฝ่าบาทให้ได้”
คนผู้นั้นลังเล “ท่านถ่งหลิ่ง แต่กำลังพลทางนี้...”
ยามาดะ ชุนขมวดคิ้วกล่าว “วังหลวงไม่สำคัญ ขอเพียงฝ่าบาทยังประทับอยู่ ราชสำนักต้าเหอก็ยังคงอยู่ หากรักษาที่นี่ไว้ไม่ได้ ก็ถอยไปยังเขตพระราชฐานชั้นใน มุ่งหน้าไปค่ายทหารทางเหนือของเมืองเพื่อสมทบกับถ่งหลิ่งวาตานาเบะ”
“พ่ะย่ะค่ะ ท่านถ่งหลิ่ง”
กองกำลังห้าร้อยนายของเวินเจี้ยนเคลื่อนเข้าไปจนห่างจากกำแพงวังสามสิบจั้ง จึงหยุดรุดหน้าและจัดตั้งแนวป้องกันอยู่กับที่
จากนั้นพวกเขาก็นิ่งฟังเสียงปืนและเสียงระเบิดภายในวังหลวงต้าเหอ
กลางราตรีอันมืดมิด มองเห็นแสงเพลิงวูบวาบอยู่ไกล ๆ ภายในวังหลวงต้าเหอ บริเวณใจกลางกำลังสู้รบกันอย่างดุเดือด
ยามนี้คำสั่งของหลินเฟิงส่งมาถึงแล้ว
สามเค่อให้หลัง กองกำลังจึงค่อย ๆ เคลื่อนเข้าไปในวัง ใช้ปืนกลหนักกับเครื่องยิงระเบิดเปิดทาง โดยไม่เข้าประชิดกองทัพโจรสลัด
เวินเจี้ยนสงบจิตใจ คอยคำนวณเวลา
สามเค่อให้หลัง เขายกมือเป็นสัญญาณ
“กองกำลังชุดหนึ่งกับชุดสอง เข้าไปในกำแพงวัง กวาดล้างสิ่งกีดขวาง หน่วยปืนกลหนักกับหน่วยเครื่องยิงระเบิดเล็งโจมตีกลุ่มอาคารด้านใน ทหารราบตามหลัง ระวังป้องกันตนเองให้ดี ลงมือได้”
ทหารทุกนายเริ่มจัดเตรียมสัมภาระทันที ทหารราบหลายสิบนายของกองทัพเจิ้นซีเหยียบย่างผ่านก้อนอิฐแตกและเศษกระเบื้องอย่างระมัดระวัง ก่อนเข้าไปในวังหลวงต้าเหอ
หน่วยปืนกลหนักลากล้อเคลื่อนผ่านก้อนอิฐแตกและเศษกระเบื้อง บดผ่านเข้าไปในกำแพงวัง
หน่วยเครื่องยิงระเบิดแบกอาวุธของตน ลอบผ่านช่องโหว่ของกำแพงที่พังถล่มเข้าไปอย่างรวดเร็ว