หลินเฟิงไม่แม้แต่จะมองเขา “แล้วจะเป็นอย่างไรเล่า?”
เย่เหลียงไฉเกาศีรษะ “ท่านแม่ทัพฉุยไปทำอะไรหรือ?”
หลินเฟิงกล่าวอย่างไม่สบอารมณ์ “คนที่เจ้าแนะนำมาทั้งนั้น บัดนี้เป็นอย่างไรเล่า เกิดเรื่องใหญ่โตถึงเพียงนี้ ยังไม่มีใครออกมาตรวจดูสักคน”
เย่เหลียงไฉหดคอด้วยความกลัว
“พี่ใหญ่... หรือจะเกิดเหตุไม่คาดคิดขึ้น?”
หลินเฟิงหันมองรอบด้าน ท้องทุ่งกว้างไกลสุดสายตา มีเพียงเงาคนประปรายกำลังไถนา นอกนั้นไร้ผู้คน
ขบวนรถม้าขนาดใหญ่เช่นนี้ กองทัพเจิ้นซีไม่ควรทำเป็นมองไม่เห็น
เขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเลื่อนสายตาไปยังรถม้าแต่ละคัน
ดูจากรอยล้อ รถม้าเหล่านั้นบรรทุกของหนัก เคลื่อนไปข้างหน้าพร้อมเสียงเอี๊ยดอ๊าด ล้อจมลงในดินกว่าครึ่งชุ่น คงบรรทุกเสบียงมาไม่น้อย
“หาโอกาสตรวจดูหน่อยว่าบนรถบรรทุกเสบียงชนิดใด”
“พี่ใหญ่สงสัยว่า...”
“ตรวจดูก่อนค่อยว่ากัน จำไว้ว่าให้ลงมือยามค่ำ อย่าให้ใครพบเห็น”
“ขอรับ พี่ใหญ่”
เย่เหลียงไฉควบม้าออกไปข้างหน้า
หลินเฟิงคิดว่า พวกเขาเพิ่งออกคุ้มกันสินค้าเป็นครั้งแรก สำนักคุ้มกันกลับมอบหมายภารกิจสำคัญให้ ย่อมมีคนคอยจับตาดูพวกเขาเป็นพิเศษ
คาดว่าทุกการเคลื่อนไหวตลอดเส้นทางจะมีคนรายงานให้พังจี้เซิ่งทราบ
เมืองจิงหนานอยู่ห่างจากนครหลวงต้าเจิ้งเกือบ 700 ลี้ รถม้าที่บรรทุกสินค้าเต็มคันย่อมเคลื่อนตัวได้ช้า ตลอดทางยังต้องระวังหลุมบ่อและพื้นขรุขระ มิให้เพลารถหัก คนเดินทางนำขบวนหลายคนเดินอยู่หน้าขบวนรถ คอยถมหลุมและซ่อมแซมถนนดินเป็นระยะ เพื่อให้ทางราบเรียบขึ้น
เมื่อฟ้ามืด ขบวนรถเดินทางไปได้ไม่ถึง 100 ลี้ เบื้องหน้าไม่มีหมู่บ้านหรือตำบลใด รองหัวหน้าสำนักคุ้มกัน ซางเข่อเซิน จึงสั่งให้ตั้งค่ายพักแรมกลางแจ้ง