นี่เป็นเพียงความรู้สึก มิใช่มีสิ่งใดเข้าสู่ร่างของหลินเฟิงจริง ๆ ทว่ามีบางสิ่งเข้าสู่ร่างของกระบี่หักจริง ๆ
เค่อสยงอี๋จื้อมองหลินเฟิงอย่างสิ้นหวัง แววตาเผยความวิงวอนและหวาดกลัว ร่างกายของเขาเริ่มหดเหี่ยว ความชื้นในกายค่อย ๆ สูญสลาย
เพียงชั่วอึดใจสิบกว่าครั้ง ร่างสูงโปร่งของเค่อสยงอี๋จื้อก็หดเล็กลงจนมีขนาดเท่าเด็กเจ็ดแปดขวบ
หลินเฟิงยื่นมือเรียก กระบี่หักดีดตัวขึ้นจากกองไม้แตก ก่อนจะพุ่งกลับมาอยู่ในมือของเขาในชั่วพริบตา
เมื่อกำด้ามกระบี่หักไว้ พลังอันเปี่ยมล้นสายหนึ่งก็แผ่ซ่านไปทั่วร่าง
ทำให้โลหิตและปราณแท้ในกายของหลินเฟิงเดือดพล่าน หมุนเวียนไปตามเส้นลมปราณและหลอดเลือดอย่างรวดเร็วไม่ขาดสาย
หลินเฟิงสัมผัสถึงสภาพภายในกาย แล้วได้แต่ยืนนิ่งงันอยู่ในโรงเตี๊ยมเช่นนั้น โดยไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเพียงใด
ยามหลินเฟิงได้สติ ภายในห้องก็มืดสนิทแล้ว
ท่ามกลางความมืดมิด พลันมีประกายสว่างวาบขึ้น นั่นคือดวงตาคู่หนึ่งของหลินเฟิง คล้ายดวงตาหมาป่าหิวโหย จนแม้แต่ห้วงมืดมิดยังสั่นสะเทือน
แท้จริงแล้ว หลินเฟิงกำลังแย่งชิงอำนาจควบคุมกระบี่หักในมือ
หลังดูดซับแก่นแท้ทั่วร่างของเค่อสยงอี๋จื้อ กระบี่หักก็มีชีวิตชีวาเกินควรอยู่ชั่วขณะ อารมณ์ซับซ้อนนานัปการทำให้สมองของหลินเฟิงปั่นป่วน
ทั้งสองฝ่ายปะทะและแยกจากกัน ดวงตาของหลินเฟิงจึงพร่าเลือนและว่างเปล่าอยู่พักหนึ่ง
โชคดีที่หลินเฟิงมีสองวิญญาณในร่างเดียว รากฐานของจิตวิญญาณแข็งแกร่งเกินกว่าที่ผู้บำเพ็ญทั่วไปจะเอื้อมถึง
หลังต่อสู้กันอย่างดุเดือด ในที่สุดหลินเฟิงก็ข่มอารมณ์ทั้งปวงของกระบี่หักลงได้ ทำให้จิตใจปลอดโปร่งขึ้นมาทันที