หลินเฟิงรู้อยู่แล้วว่าตนเข้าไปในโถงใหญ่ไม่ได้ จึงหามุมลับตาคน พิงผนัง ก้มหน้าเงียบงัน
เย่เหลียงไฉกับเฉียวจวี้ซานติดตามเขามาด้วย ทั้งคู่ยืนอยู่เบื้องหน้าหลินเฟิง
ร่างใหญ่โตของเฉียวจวี้ซานบังไว้ คนภายนอกจึงมองไม่เห็นตัวหลินเฟิง
องครักษ์เจ็ดแปดคนของจวนอัครมหาเสนาบดี แม้จะเหลือบมองพวกเขาเป็นครั้งคราว แต่ก็ไม่ได้ใส่ใจอะไร เจ้าบ้านคุ้นเคยกันดี อีกทั้งคนจากสำนักคุ้มกันหงเซิ่งก็มาเยือนหลายครั้งแล้ว ไม่มีสิ่งใดน่าสงสัย
เวลาผ่านไปอย่างช้า ๆ ขณะที่หลินเฟิงรอจนใจร้อน ก็เห็นพังซิ่วเดินออกมาจากโถงใหญ่ โดยมีชายวัยกลางคนผู้หนึ่งตามหลังมาด้วย
นางออกมาถึงหน้าประตูโถง กวาดตามองซ้ายขวา ก่อนหันกายเดินมาทางพวกหลินเฟิง
“หลินต้า หลินเอ้อร์ หลินซาน อัครมหาเสนาบดีจะมอบรางวัลให้พวกเจ้าด้วยตนเอง ตามข้ามา”
หากคนอื่นได้ยิน คงมีสีหน้าอิจฉายินดี แต่เมื่อถ้อยคำนี้เข้าหูหลินเฟิง กลับดังก้องประหนึ่งสายฟ้าฟาด เขาพลันนิ่งงัน
บัดซบ เหตุใดกลัวสิ่งใดก็ได้สิ่งนั้น?
หรือแผนการของเขาจะล้มเหลวลงเช่นนี้?
นับจากผ่านการคัดเลือกที่เมืองจิงหนาน เข้าสำนักคุ้มกันหงเซิ่ง จนถึงบัดนี้ก็ผ่านมาหลายวันแล้ว เวลาของเขามีค่าเพียงใดกันเล่า?
พี่หู่เดินตามหลังพังซิ่ว เมื่อเห็นหลินเฟิงมีสีหน้าเหม่อลอย ก็รีบเอ่ยขึ้น
“ไยดีใจจนเป็นใบ้ไปแล้วหรือ ยังไม่ตามมาอีก อัครมหาเสนาบดีเชียวนะ พวกเจ้าคงเผาธูปบรรพชนจนไฟลุกท่วมแล้วกระมัง”
หลินเฟิงเงยหน้า ฝืนยิ้มประจบ
“ใครว่าไม่ใช่เล่า ข้ากลัวพบขุนนางที่สุด เช่นนี้ ให้พี่ใหญ่ของพวกข้าเป็นตัวแทนพี่น้องไปคารวะอัครมหาเสนาบดีเถิด”