“ปล่อยให้มันก่อเรื่องอย่างไรก็ช่าง วันนี้ยกทัพใหญ่บุกเข้าไป หวังปิดศึกในคราวเดียวแล้วกำจัดมันเสีย”
หนิวเซี่ยงเฉียนกำหมัดสะบัดมือครั้งหนึ่ง
ซู่จ้งวั่งถอนใจ “ครานี้ต้องเปลี่ยนรูปขบวนรับมือ แบ่งเป็นกองละ 500 คน กระจายกำลังเข้าจู่โจม อย่าเบียดเสียดกัน เปิดช่องให้หลินเฟิงฉวยโอกาสได้”
“ถูกต้อง เมื่อวานพวกเราประมาท ปล่อยให้เจ้าหนูนั่นฉวยช่องโหว่ได้ ครานี้เราจะบุกล้อมจากสามด้าน ทำให้มันรับมือหน้าหลังไม่ทัน”
หนิวเซี่ยงเฉียนเลิกวางท่าหยิ่งผยองอย่างที่เคย เพราะรู้ดีว่าหากพ่ายแพ้อีกครั้ง ทุกอย่างย่อมพังพินาศ
ทั้งสองกำลังหารือแผนรับมือข้าศึก ทันใดนั้นก็มีทหารม้าสอดแนมมารายงาน
“รายงานท่านแม่ทัพใหญ่ ค่ายกองทัพเจิ้นซีหายไปแล้ว”
“หือ? หายไปแล้ว?”
ทั้งสองชะงักงันไปชั่วขณะ ก่อนสบตากัน
ซู่จ้งวั่งได้สติในทันที “พวกมันไปที่เมืองหลวงประจำแคว้นเทียนจื่อ คิดยึดเมืองหลวงประจำแคว้นมาต่อต้านพวกเรา”
หนิวเซี่ยงเฉียนฮึกเหิมขึ้นมา “หลินเฟิงกลัวแล้ว รู้ว่าค่ายเดียวต้านพวกเราไม่อยู่ ดีละ รอให้มันไปตีเมืองหลวงประจำแคว้นก่อน แล้วค่อยกำจัดมันใต้กำแพงเมือง”
ซู่จ้งวั่งหันไปตะโกนใส่ทหารม้าสอดแนม “ส่งทหารม้าสอดแนมทั้งหมดออกไป ตามหาที่ตั้งกองทัพเจิ้นซีให้พบโดยเร็ว”
ทหารผู้นั้นขานรับเสียงดัง ก่อนหันหลังวิ่งจากไป
“ไป! ทุกคนรวมพล มุ่งหน้าไปยังเมืองหลวงประจำแคว้นเทียนจื่อ”
ซู่จ้งวั่งตัดสินใจเด็ดขาดยิ่ง
หนิวเซี่ยงเฉียนรู้ว่าสถานการณ์เร่งด่วน จึงไม่พูดมาก ลุกขึ้นเดินตามซู่จ้งวั่งออกจากกระโจมบัญชาการ
กองทัพเจ็ดหมื่นนายทั้งค่ายถูกบรรดาหัวหน้าหน่วยเรียกระดมพลอย่างเร่งด่วน ก่อนจัดขบวนออกเดินทาง
ที่นี่อยู่ห่างจากเมืองหลวงประจำแคว้นเทียนจื่อไม่ถึง 200 ลี้ หากทหารราบเร่งเดินทัพ ก็ไปถึงได้ภายในวันเดียว