ชายชราผู้นั้นเดินเข้ามาในห้อง ใบหน้าประดับรอยยิ้มเปี่ยมเมตตา
ทันทีที่เข้ามา เขาก็มองห่อผ้ายาวบนโต๊ะก่อน แล้วสัมผัสพลังตรวจสอบอย่างละเอียด ยืนยันได้ว่ามันคือกระบี่หักซึ่งก่อความวุ่นวายในโลกผู้บำเพ็ญจนปั่นป่วนไปทั่ว
เมื่อแผ่จิตสัมผัสตรวจดูอีกครั้ง ก็ยืนยันได้ว่าภายในห่อผ้ามีตัวกระบี่เหลืออยู่เพียงครึ่งเดียว ผิวขึ้นสนิมด่างพร้อยจนกลายเป็นสีดำคล้ำ
หากมิใช่กระบี่หัก แล้วจะเป็นสิ่งใดได้อีก
ชายชราระมัดระวังยิ่งนัก หลังตรวจสอบกระบี่หักซ้ำแล้วซ้ำเล่า แววตาก็พลันเปล่งประกาย สีหน้าตื่นเต้นขึ้นมา
“หึ ๆ หลินเฟิงใช่หรือไม่ เจ้าจะส่งมอบกระบี่หักเอง หรือจะให้ข้าลงมือชิงมา?”
หลินเฟิงไม่แม้แต่จะมองเขา เพียงถามเสียงเรียบว่า
“ท่านรู้หรือไม่ว่ากระบี่หักเป็นสิ่งอัปมงคลและชั่วร้ายอย่างยิ่ง จะกัดกร่อนกระดูกและทำลายวิญญาณ ทำให้ผู้คนตกสู่ห้วงลึกแห่งความสับสนและความโลภ?”
“แม้แต่เด็กน้อยอย่างเจ้ายังไม่เป็นไร แล้วเจ้าคิดว่าตนจะมีจิตใจมั่นคงยิ่งกว่าข้าหรือ? ช่างน่าขัน ดูท่าเจ้าคงไม่ยอมส่งมอบให้โดยสมัครใจ เช่นนั้นข้าก็จะลงมือชิงมาเอง”
กล่าวจบ ร่างของเขาพลันไหววูบ ชั่วพริบตาก็มาปรากฏตรงหน้าหลินเฟิง
หลินเฟิงยังคงนั่งนิ่ง ปล่อยให้ชายชรายื่นมือไปคว้ากระบี่หักบนโต๊ะ
มือของชายชราแตะกระบี่หักแล้วชักกลับทันที ร่างของเขาถอยกรูดไปด้านหลังกว่าหนึ่งจั้ง พลางจ้องหลินเฟิงอย่างระแวดระวัง
หลินเฟิงไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย ถ้วยน้ำร้อนในมือมั่นคงไร้สั่นคลอน แม้แต่น้ำในถ้วยก็ไม่เกิดระลอกคลื่น
ความสุขุมเช่นนี้ทำให้ชายชราอดชื่นชมในใจไม่ได้