ไทกิจิเองก็จนปัญญา สมองของเขาหมุนคิดอย่างรวดเร็ว
“ฝ่าบาท ไม่ทราบว่าทางท่านปรมาจารย์โฮริเบะ ทากาชิ...”
จักรพรรดิคัมมุสีหน้าหม่นคล้ำ ส่ายหน้าเบา ๆ
เขาเองก็ไม่เข้าใจเช่นกันว่า หยกพกของราชครูโฮริเบะ ทากาชิส่งไปนานแล้ว เหตุใดจึงยังไม่ได้รับการตอบกลับ
เมื่อถามโฮริเบะ ทากาชิ อีกฝ่ายก็ยังคงงุนงง ไม่รู้เรื่องรู้ราว
“ดูท่าคงทำได้เพียงยึดนครหลวงไว้ รอให้สถานการณ์เปลี่ยนแปลง”
“แต่ฝ่าบาท นครหลวงตั้งอยู่ตรงหน้ากองทัพเจิ้นซี ทางสุ่ยเจ๋อมีทหารสองหมื่นนายของตระกูลโทกุงาวะ ส่วนคาบสมุทรจวี้ปานมีทหารสามหมื่นนายของตระกูลทากาฮาชิกับตระกูลเซวะ โทโยโทมิ คาซูโอะยังตั้งกองทัพสามหมื่นนายไว้ที่ชินมง ต้องหาทางให้พวกเขาออกไปต้านทานข้าศึกอยู่แนวหน้า”
ฟังคำของไทกิจิจบ จักรพรรดิคัมมุก็ไม่ตรัส เพราะพระองค์เองก็ไม่มีวิธีที่ดีเช่นกัน
ไอโกะเอ่ยขึ้นในยามนั้น
“เสด็จพ่อ ท่านไทกิจิ แต่ละตระกูลคงเข้าใจเจตนาของกันและกันแล้วหลังศึกครานี้ ยากจะทำให้พวกเขาออกหน้าเผชิญกองทัพเจิ้นซีอีก”
จักรพรรดิคัมมุแค่นเสียงเย็น
“หรือว่าต้าเหอถูกทำลายแล้ว พวกเขาจะมีจุดจบที่ดีหรือ?”
“เสด็จพ่อ ยามนี้แต่ละฝ่ายคงมีแผนการของตนเอง”
ไทกิจิกลอกตาคราหนึ่ง “ฝ่าบาท มิสู้ลอบเรียกตระกูลขนาดกลางและเล็กมาสักหลายตระกูล แล้วแบ่งแยกกำลังของพวกเขา พระองค์เห็นว่าเป็นเช่นไรพ่ะย่ะค่ะ?”
จักรพรรดิคัมมุทรงพระเนตรเป็นประกาย
“อืม ความคิดนี้ไม่เลว คงต้องรบกวนท่านอ๋องไทกิจิออกหน้าไปจัดการเรื่องนี้”
ไทกิจิรีบก้มคำนับ “ฝ่าบาท ไทกิจิยินดีทุ่มเทสุดกำลังเพื่อแผ่นดินต้าเหอ จนกว่าจะสิ้นชีพพ่ะย่ะค่ะ”
“ดี ต้องการคนหรือทรัพย์สินสิ่งใดก็ทูลมา”
“ขอบพระทัยในพระกรุณาของฝ่าบาทพ่ะย่ะค่ะ”