“หลินเฟิง ยอมแพ้เสียเถิด เจ้าหนีไม่พ้นหรอก กลับไปกับข้าแล้วชี้แจงเรื่องราว บางทีอาจยังมีทางรอดอยู่บ้าง”
หลินเฟิงรู้ดีว่าอีกฝ่ายกำลังเล่นเกมจิตวิทยา หมายจะบั่นทอนความคิดที่จะหลบหนีของเขา เพื่อให้ความเร็วลดลง
แต่ถึงอีกฝ่ายไม่ใช้วิธีนี้ เขาก็หนีไม่พ้นอยู่ดี
ระยะห่างระหว่างทั้งสองฝ่ายลดลงเหลือราว 3 ลี้ ต่างเข้าสู่ขอบเขตที่ญาณสามารถจับตำแหน่งกันได้ อยากหลบก็ไม่มีที่ให้หลบแล้ว
ทว่าพวกเขาล้วนเป็นผู้บำเพ็ญตนขั้นสูง ปราณแท้ในกายเต็มเปี่ยม การตรวจจับด้วยญาณจึงทำได้เพียงเห็นรูปร่างเลือนราง ไม่อาจสังเกตสภาพร่างกายได้อย่างละเอียด
หลินเฟิงก้มหน้าพุ่งไปข้างหน้า ไม่วกวนอีกต่อไป เขากระโจนข้ามยอดไม้แล้ววิ่งตรงลงเขา
การวิ่งเช่นนี้ยิ่งทำให้เกาเจิ้งชิงยินดี เมื่อเห็นว่าระยะห่างระหว่างทั้งสองฝ่ายลดลงเรื่อย ๆ
หากไล่ตามเข้าไปในระยะ 1 ลี้ได้ เขาก็จะใช้วิชาอื่นรบกวนความเร็วในการวิ่งของหลินเฟิงได้
หลินเฟิงหนีไม่พ้นเงื้อมมือเขาแล้ว
มู่เฉียนหยางก็ไล่ตามมาทันในที่สุด พลังเสียงของเขากังวานก้องไปทั่วสารทิศ
“ไอ้เด็กหลินเฟิง สังหารศิษย์สำนักจงซิงของข้า วันนี้หากข้าปล่อยเจ้าไป แม้แต่สวรรค์ยังทนดูไม่ได้ เจ้าหนุ่ม ยอมรับชะตาเสียเถิด”
หลินเฟิงไม่ตอบ เพียงพุ่งทะยานไปข้างหน้าไม่หยุด ทว่าในใจกลับคำนวณหาวิธีหลบเลี่ยงการไล่ล่าของชายชราทั้งสอง
การหนีตามปกติใช้ไม่ได้ผลแล้ว ชายชราทั้งสองรวดเร็วยิ่งนัก เขาไม่อาจวิ่งหนีพวกนั้นได้เลย ความแตกต่างเห็นได้ชัด
ยิ่งกว่านั้น วิ่งมาเนิ่นนานแล้ว ความเร็วของทั้งสองฝ่ายกลับไม่ลดลงแม้แต่น้อย แสดงว่ากำลังภายในของอีกฝ่ายคงไม่ด้อยกว่าเขา