นากามูระ มาซามิถูกหมัดเข้าที่อก ปราณแท้ในกายปั่นป่วน เส้นลมปราณทั่วร่างถูกปราณแท้สายหนึ่งที่บุกรุกเข้ามาก่อกวนจนยุ่งเหยิงไปหมดแล้ว
เขาหายใจติดขัด อึดอัดแน่นหน้าอก เลือดลมตีสวนขึ้นสู่ลำคอ
“อาจารย์...เขา...”
พรวด! โลหิตทะลักออกจากปาก ร่างทรุดฮวบลงกับพื้น เห็นได้ชัดว่าคงไม่รอดแล้ว
ซาโตะ อิซามุยิ่งมีสภาพน่าอนาถกว่า ถูกหลินเฟิงเตะเข้าที่ชายโครง กระดูกซี่โครงด้านซ้ายในร่างหักหมด เศษกระดูกแหลมคมทิ่มแทงอวัยวะภายในจนเสียหายยับเยิน
ร่างกระแทกกำแพงก่อนร่วงลงพื้น ลมหายใจขาดห้วงในทันใด
ผู้บำเพ็ญตนสองคนซึ่งยืนอยู่บนจุดสูงสุดของโลกใบนี้ กลับถูกหลินเฟิงส่งลงประตูสู่นรกได้อย่างง่ายดายด้วยหมัดหนึ่งเท้าหนึ่ง
หลินเฟิงมองอุเอสึงิ ชินเง็นที่ตื่นเต้นจนตัวสั่นเทิ้ม แล้วกล่าวเสียงเย็นชา
“นี่คือจุดจบที่ดีที่สุดของพวกเขา ได้ตายต่อหน้าบรรพชนของตน สำนึกในบาปกรรม ชาติหน้าก็จงเกิดมาเป็นคนดีเถิด”
อุเอสึงิ ชินเง็นก้มศีรษะลง “สำนักเหอฉีจะปิดเขาเก็บตัว เพื่อชดใช้ความผิด ภายในร้อยปีจะไม่มีศิษย์ออกจากสำนักอีก ขอท่านอ๋องหลินโปรดเมตตา”
เจตจำนงของหลินเฟิงกวาดผ่านร่างอุเอสึงิ ชินเง็นรอบหนึ่ง
เมื่อพิจารณาจากอาการบาดเจ็บภายใน ต่อให้เป็นชายชราวัยนี้ก็ไม่ต้องพูดถึงความก้าวหน้าในการฝึกฝนแล้ว แค่สภาพร่างกายที่ร่วงโรยใกล้ดับสิ้นเช่นนี้ ก็คงมีชีวิตอยู่ได้อีกไม่นาน
หลินเฟิงลุกขึ้นปัดฝุ่นบนตัว
“พอแค่นี้เถิด หากข้ารู้ว่ายังมีศิษย์สำนักเหอฉีออกมาอีก เจ้าก็จงรอให้สำนักถูกทำลายเสีย”
กล่าวจบ ร่างเขาก็วูบหายไปจากศาลบรรพชน
อุเอสึงิ ชินเง็นเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง จ้องป้ายบรรพชนบนโต๊ะบูชาอย่างเหม่อลอย หยาดน้ำตาขุ่นมัวสองหยดร่วงจากดวงตา