หลังจัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว เขาจึงเข้าไปในห้องนอน นั่งลงบนเก้าอี้เอนหลังอันประณีตตัวหนึ่ง ก่อนหลับตาลง
นางกำนัลคนหนึ่งนวดขมับให้นางเบา ๆ
อัตสึมิ อากิยามะส่งเสียงกรนแผ่วเบา นางกำนัลคลี่ผ้าห่มผืนบางคลุมให้นาง แล้วถอยออกจากห้องไปอย่างเงียบเชียบ
กาลเวลาค่อย ๆ เคลื่อนผ่าน ขณะที่อัตสึมิ อากิยามะกำลังหลับอย่างสบาย จู่ ๆ มือสองข้างก็ยื่นมาจากด้านหลัง ลูบไล้ไปตามลำคอขาวผ่องของนาง ก่อนเคลื่อนมาด้านหน้า
มือทั้งสองสอดผ่านคอเสื้อ ล้วงเข้าไปในอาภรณ์ของอัตสึมิ อากิยามะ แล้วเริ่มคลึงเคล้นหน้าอกของนาง
อัตสึมิ อากิยามะครางเบา ๆ ในห้วงนิทรา ชั่วขณะต่อมา ร่างทั้งร่างของนางพลันสะดุ้ง ดวงตาเบิกกว้าง ก่อนจะตั้งท่าตอบโต้
ริมฝีปากเล็กแดงระเรื่อแนบลงข้างหูของนาง แล้วเอ่ยเรียกเบา ๆ
“พี่หญิง”
อัตสึมิ อากิยามะพลันอ่อนระทวยไปทั้งร่าง ผ่อนลมหายใจออกมา
“น่าชังนัก เข้ามาได้อย่างไร?”
คนที่อยู่ด้านหลังของนางคืออัตสึมิ ฮารุมิ น้องสาวฝาแฝดของอัตสึมิ อากิยามะ
“มาตรการป้องกันพวกนี้ของพี่หญิง ไม่มีผลกับข้าสักนิด”
“เฮ้อ เอามือออกไป...”
อัตสึมิ อากิยามะถูกมือนางคลึงเคล้นจนรู้สึกวาบหวามปนทรมาน จึงเอ่ยตำหนิ
รูปร่างหน้าตาของอัตสึมิ ฮารุมิแทบจะเหมือนพี่สาวทุกประการ ทว่าท่าทีต่างกันราวฟ้ากับเหว
คนหนึ่งเย็นชาราวน้ำแข็ง อีกคนอ่อนโยนดุจสายน้ำ
คนหนึ่งสุขุมมั่นคงดุจขุนเขา ส่วนอีกคนบอบบางอ่อนหวาน ดวงตาคู่งามเปี่ยมเสน่ห์
อัตสึมิ อากิยามะคว้ามือทั้งสองของน้องสาวไว้ แล้วหอบหายใจอยู่ครู่หนึ่ง