“อืม มาคนเดียว ขี่ม้าตัวเดียว คาดว่าคงเป็นเว่ยเป้า”
หลินเฟิงเงยหน้ามองราตรีอันมืดมิด
ก่อนหน้านี้หน่วยลาดตระเวนลับส่งข่าวมาแล้ว ยืนยันว่าเว่ยเป้ามาถึงจริง
เว่ยเป้าตามแสงไฟมา ม้าศึกพุ่งมาถึงนอกกำแพงที่พังทลาย เขาไม่ลงจากม้า เอ่ยขึ้นอย่างร้อนใจว่า
“ท่านแม่ทัพ คนเถื่อนตามมาแล้ว”
หลินเฟิงถามอย่างประหลาดใจ “แน่ใจหรือ?”
เว่ยเป้าพยักหน้าอย่างหนักแน่น “คาดว่ามีกำลังพลไม่น้อย เสียงดังครึกโครมยิ่งนัก”
หลินเฟิงโบกมือทันที “ขึ้นม้า เตรียมออกเดินทาง”
เพื่อดึงดูดคนเถื่อน จึงไม่จำเป็นต้องเก็บกวาดร่องรอยที่ทิ้งไว้
ทุกคนเก็บข้าวของของตน พลิกตัวขึ้นหลังม้า ตามหากองกำลังของตน แล้วเริ่มติดตามกองม้าที่อยู่ด้านหน้าออกเดินทาง
คนเถื่อนไม่ค่อยเคลื่อนไหวในยามค่ำคืน คิดว่าครั้งนี้คงถูกพวกเขายั่วโทสะอย่างหนัก จนไม่อยากรอแม้แต่ชั่วขณะ
พวกมันต้องจับฆาตกรที่ตัดศีรษะผู้คนเหล่านั้นให้ได้
ยามค่ำคืนไม่เหมาะให้ม้าศึกควบเร็วเกินไป มิฉะนั้นม้าอาจบาดเจ็บล้มตายมากเกินควร
หลินเฟิงนำหน้า คอยสังเกตเส้นทางและควบคุมความเร็วของกองม้าด้านหลัง ให้กองกำลังเคลื่อนไปอย่างไม่ช้าไม่เร็ว
หวังเฉียนกับจางฉางโหย่รั้งท้ายกองกำลัง ม้ากว่าสองร้อยตัวมุ่งหน้าไปทางชิงสุ่ยโดยตรง
กองม้าคนเถื่อนหนึ่งพันนายมีหวั่วเล่อแห่งเกราะทองแดงเป็นผู้นำ ส่วนทหารเกราะเหล็กหลายร้อยนายต่างนำกองรบของตนติดตามอยู่เบื้องหลัง
เมื่อเห็นชาวเผ่าราวร้อยคนถูกตัดศีรษะ หวั่วเล่อแห่งเกราะทองแดงก็โกรธเกรี้ยวเป็นอย่างยิ่ง
เขาไม่สนใจว่าการเคลื่อนทัพยามค่ำคืนจะทำให้กำลังคนสูญเสีย ยืนกรานไล่ตามศัตรูต่อไป
ยามพวกเขาผ่านหมู่บ้านที่หลินเฟิงใช้เป็นที่พักแรม ก็เห็นกองไฟหลายกองยังคงส่องแสงแดงวาบ
หวั่วเล่อแค่นหัวเราะ เขารู้ว่าคนเหล่านั้นจากไปอย่างเร่งร้อน ดูท่าอีกไม่นานก็คงตามทัน