“ท่านอ๋อง ข้าน้อยมาครานี้ในนามราชสำนักต้าเจิ้ง อยากหารือกับกองทัพเจิ้นซีถึงแผนร่วมมือกันต้านศัตรู ไม่ทราบว่าท่านอ๋องมีความเห็นเช่นไรต่อการรุกรานของโจรสลัด?”
หลินเฟิงยิ้ม “ก็แค่โจรกลุ่มหนึ่ง เป็นเพียงพวกไร้ระเบียบ จะต้องใส่ใจไปไย”
หลานอวี่คลี่ยิ้มประจบ “กองทัพเจิ้นซีกวาดล้างดินแดนทางใต้ของต้าจง ขับไล่โจรสลัดออกไปนอกทะเลได้ทั้งหมด นับว่ามีชัยชนะยิ่งใหญ่ ชวนให้เลื่อมใสยิ่ง เพียงแต่...”
เขาเปลี่ยนเรื่อง “กองกำลังชั้นยอดของโจรสลัดล้วนไปรวมตัวอยู่ใต้เมืองลั่วเฉิง ตั้งมั่นอยู่ในเมืองฟู่อัน กำลังปะทะกับทัพหลวงต้าเจิ้ง สถานการณ์ไม่สู้ดีนัก”
หลินเฟิงพยักหน้า
“พวกเจ้าสู้กันมาก็มิใช่เพียงวันสองวัน เมืองลั่วเฉิงยังไม่เสียไปในเร็ววันนี้ อดทนต่ออีกสักระยะ โจรสลัดย่อมพ่ายแพ้ไปเองโดยไม่ต้องรบ”
หลานอวี่จงใจขมวดคิ้วถาม
“โอ้? ไม่ทราบว่าท่านอ๋องตัดสินเช่นนี้ด้วยเหตุใด?”
“ง่ายดายยิ่ง เสบียงของโจรสลัดร่อยหรอแล้ว ทหารไม่มีข้าวกิน ยังจะรบอะไรได้?”
“อืม ท่านอ๋องกล่าวมีเหตุผล เพียงแต่เมื่อโจรสลัดล่าถอยแล้ว สองแคว้นของเราควรแบ่งดินแดนกันเช่นไร ท่านอ๋องเคยคิดไว้หรือไม่?”
หลินเฟิงแยกเขี้ยวใส่หลานอวี่ “ต่างคนต่างอาศัยความสามารถของตน หากมีฝีมือเพียงใดก็ยึดครองที่ดินเพียงนั้น ตั้งแต่โบราณก็เป็นเช่นนี้”
หลานอวี่โบกมือ “ไม่ ไม่ ท่านอ๋องกล่าวคลาดเคลื่อนไปแล้ว ข้าน้อยมีแผนหนึ่ง ซึ่งจะทำให้ท่านอ๋องได้ครอบครองดินแดนเมืองและอำเภอส่วนใหญ่ โดยไม่ต้องใช้กำลังทหาร”
หลินเฟิงเหลือบมองหลานอวี่แวบหนึ่ง แล้วกล่าวเสียงเรียบ
“ราชครูหลาน ลองว่ามา”
หลานอวี่ยืดแผ่นหลังขึ้นอย่างมั่นใจ